“รับปากว่าจะร่วมมือกันไว้แล้ว ของนี่ก็ต้องให้คุณอยู่แล้ว” เจียงไป๋กล่าวพลางยิ้มบาง ๆ
“ฉันมีทั้งดาบทั้งปืน ไม่ได้ใช้ของนี่หรอก คุณเก็บไว้เถอะ เหมาะกับคุณกว่า”
ซูชิงหร่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือรับเข็มบิน ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัส พรสวรรค์ก็เชื่อมโยงกับเข็มบินทันที ควบคุมได้ดั่งใจนึก คล่องมือกว่าการควบคุมพวกก้อนอิฐไม่รู้กี่เท่า
ซูชิงหร่านกล่าวอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณนะ ฉันจะจำบุญคุณครั้งนี้ไว้”
เจียงไป๋ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ
พิมพ์เขียวเสริมเกราะกระเช้าลอยฟ้าเป็นพิมพ์เขียวระดับยอดเยี่ยมที่ต้องใช้เพื่ออัปเกรดกระเช้าลอยฟ้าขั้น 4 พอดี
ส่วนเศษศิลาดาราก็เป็นวัสดุสำคัญสำหรับสิ่งปลูกสร้างเฉพาะอย่างหอชมดาว แม้จะมีเพียงหนึ่งในสาม แต่ก็ทำให้เห็นแนวทางแล้ว
เจียงไป๋เก็บพิมพ์เขียวกับเศษศิลาดารา แล้วหันไปมองซูชิงหร่าน
“มีอะไรหรือ?” ซูชิงหร่านเอียงศีรษะ มองเจียงไป๋อย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร ต่อจากนี้คุณจะเก็บเสบียงในห้างต่อไหม?” เจียงไป๋ถาม
“ไม่ล่ะ กระเช้าลอยฟ้าของฉันอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร ตั้งใจว่าจะกลับก่อน ระหว่างทางเจอเสบียงได้เท่าไรก็เก็บเท่านั้น”
ซูชิงหร่านเก็บเข็มบิน มองเจียงไป๋ลึก ๆ แวบหนึ่ง “แล้วพบกันใหม่”
“เดี๋ยวก่อน” เจียงไป๋เอ่ยขึ้นกะทันหัน เรียกซูชิงหร่านที่กำลังจะหันหลังกลับไว้
“อุณหภูมิลดเร็วกว่ามะวาน พยายามกักตุนของให้ความอบอุ่นไว้ให้มากหน่อย ต่อไปจะหนาวกว่านี้อีก”
ซูชิงหร่านชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองเขา ลมหนาวพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างแตกของห้าง พาความเย็นยะเยือกของปลายฤดูใบไม้ร่วงมาด้วย อากาศตอนนี้หนาวกว่าสองสามวันก่อนในเวลาเดียวกันจริง ๆ
“คุณรู้ได้ยังไง?”
“ได้ยินหัวหน้าโจวพูดผ่าน ๆ น่ะ” เจียงไป๋ไม่ได้อธิบายอะไรมาก
ซูชิงหร่านเงียบไปสองวินาที ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ขอบใจนะ คุณก็ระวังตัวด้วย”
พูดจบ เธอก็ไม่รั้งรออีก ร่างหายลับไปตรงปลายทางเดินอย่างรวดเร็ว