เจียงไป๋ฟันดาบสังหารตัวตลกสามตัวที่พุ่งเข้ามา คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว หากยื้อกันต่อไป เขาไม่เป็นไร แต่พวกหานเยว่คงต้านไม่ไหวแน่
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงความสามารถของกระจกควบคุมทองแดงที่ได้มาจากเขาวงกตกระจก จึงเตรียมใช้ภาพลวงตาเงากระจกถ่วงเวลา
ในฐานะสถานที่จัดการแสดงของคณะละครสัตว์ ที่นี่จึงมีทั้งกระจกและอุปกรณ์ประกอบฉากที่ผิวเรียบอยู่มากมาย
เจียงไป๋ยกมือหยิบกระจกทองแดงออกมา ค่อย ๆ ถ่ายพลังจิตเข้าไป ทันทีที่เขากระตุ้นกระจก ตัวตลกที่นั่งอยู่แถวที่สามจากท้ายสุดทางด้านขวาก็เงยหน้าพรวดขึ้นมา
เจียงไป๋ซึ่งตื่นพลังมิติย่อมไวต่อความเคลื่อนไหวของมิติเป็นธรรมดา สายตาของทั้งคู่จึงประสานกันอย่างแม่นยำ แม้จะอยู่ห่างกันหลายสิบเมตร
ดวงตาหลังหน้ากากของตัวตลกตัวอื่นล้วนเหม่อลอยว่างเปล่า มีเพียงตัวนี้ที่ดวงตาหลังหน้ากากส่องประกายแปลกประหลาด จ้องกระจกในมือเจียงไป๋เขม็งด้วยสายตาพินิจและมุ่งร้าย
แววตาของเจียงไป๋พลันเย็นเยียบ
เขาใช้นิ้วลูบสันดาบเบา ๆ ก่อนพุ่งตัวออกไป กระโจนลงจากเวที
เหยียบพนักเก้าอี้ในที่นั่งผู้ชมเพื่อส่งแรง แล้วทะยานไปข้างหน้า ดาบชิงหมิงฟันผ่าหุ่นเชิดที่ขวางทาง แสงดาบกวาดผ่านตรงไหน เศษไม้ก็ปลิวกระจายตรงนั้น
ตอนนี้เขายังไม่อยากเปิดเผยพลังมิติ ในช่องสนทนาแทบทุกคนฟันธงว่าเขามีพลังพิเศษสายทรัพยากร เก็บไพ่ตายไว้บ้างย่อมดีกว่า
ดูเหมือนตัวตลกจะไม่คิดว่าตัวเองถูกพบเข้าแล้ว มันลุกพรวดจากที่นั่ง หันหลังเตรียมหนีทันที
“คิดจะหนีเหรอ?” เจียงไป๋ตวาดเสียงต่ำ เท้ากระทืบพนักเก้าอี้อย่างแรง ร่างทะยานขึ้นกลางอากาศ ดาบชิงหมิงแหวกสายลมฟันลงอย่างหนักหน่วง