ฉินเจาอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมา ซุกไว้ในอ้อมแขน ก่อนเดินเข้าไปในเรือน “ได้ยินว่าช่วงนี้ฮ่องเต้มีคนรักที่พลัดพรากแล้วได้กลับคืนมา จึงละเลยเหมียนเหมียน พวกเราเก็บเจ้าจิ้งจอกน้อยมาได้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าฮ่องเต้ทำให้เหมียนเหมียนต้องน้อยใจเพียงใด เช่นนั้นก็ปล่อยให้เหมียนเหมียนเข้าใจว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยตายแล้ว ให้นางค่อย ๆ ผิดหวังในตัวฮ่องเต้เถิด”
เมื่อเหมียนเหมียนผิดหวังแล้ว หากเขายกทัพบุกเข้ามาพานางจากไป นางอาจยินยอมก็เป็นได้
เซียวอิ่งเข้าใจความหมายของเจ้านาย “แต่บ่าวคิดว่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงดูจะโปรดฮ่องเต้ยิ่งนัก คิดว่าเหนียงเหนียงคงจำเรื่องในอดีตไม่ได้แล้ว”
ฉินเจาเหลือบมองฝูงแมวกับสุนัขที่อยู่ด้านนอก “นางจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงข้าจำได้ก็พอ”
……
ภายในวัง
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนติดตามราชรถไปหารือราชกิจในสวนหลวงกับจวินเฉินอวี้
ยามนี้การสนทนาใกล้สิ้นสุดลงแล้ว
“ขบวนของรัชทายาทแคว้นเหนือคงมาถึงเมืองหลวงในไม่ช้า ถึงเวลานั้นเจ้ารับหน้าที่ต้อนรับเขา และทำให้เขารู้ว่าเรามีเจตนาสนับสนุนเขาให้ต่อต้านองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเหนือ”
เยว่เฮ่อกุยกับเยว่หยินกุยไม่ลงรอยกันมานาน แม้เยว่เฮ่อกุยจะเป็นองค์ชายรอง แต่ก็เป็นพระโอรสองค์โตโดยชอบธรรม
บัดนี้องค์ชายใหญ่หมายปองบัลลังก์ ขอเพียงฮ่องเต้แคว้นเหนือสวรรคต แคว้นเหนือย่อมต้องนองเลือด
คิดว่าเยว่เฮ่อกุยคงยินดีรับไมตรีจากจักรพรรดิเทียนเฉาอย่างเขา
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนขมวดคิ้ว “กระหม่อมเข้าใจแล้ว”
จวินเฉินอวี้เก็บสายตา “พอแล้ว เจ้าออกจากวังไปก่อนเถิด”