ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม สีหน้าของผู้บัญชาการหวังก็เย็นชาลง ต่อให้เป็นคนโง่เขลาก็ยังรู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่าง
หากกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงมีความสัมพันธ์อันใดกับบุรุษอื่น หรือมาพบผู้ใดที่นี่ ย่อมทำให้ฮ่องเต้ทรงรังเกียจพระนาง
อีกทั้งเขาก็ทำงานให้ฮ่องเต้ จะปล่อยให้กุ้ยเฟยถ่วงเวลาอยู่ที่นี่ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ท่าทีของผู้บัญชาการหวังก็แข็งกระด้างขึ้นทันที “ขอแม่นางเสวี่ยขุยหลีกทางด้วย เมื่อกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงแต่งองค์ช้านัก ข้าก็คงต้องผลักประตูเข้าไปก่อน”
เสวี่ยขุยยังไม่ทันได้ขัดขวาง คนข้างกายผู้บัญชาการหวังก็เข้ามาควบคุมตัวนางทันที ส่วนผู้บัญชาการหวังก้าวขึ้นบันไดไป
“ผู้บัญชาการหวัง ท่านบังอาจเกินไปแล้ว ไม่กลัวหรือว่าหากรบกวนกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงตอนลองเสื้อผ้า ฮ่องเต้จะทรงลงโทษท่าน”
“หากกำลังลองเสื้อผ้าจริง เหตุใดเจ้าไม่เข้าไปปรนนิบัติเล่า? เรื่องนี้เห็นชัดว่ามีเงื่อนงำ บางทีอาจมีโจรร้ายจับกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงไว้ก็ได้!”
“เหลวไหล!” เสวี่ยขุยโต้แย้งอย่างมีเหตุผล ทว่ามือทั้งสองถูกจับกุม ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
ภายในห้อง เวินอวิ๋นเหมียนสบตากับสายลับ นางไม่คิดเลยว่าผู้บัญชาการหวังจะส่งคนมาล้อมที่นี่ไว้ทุกด้าน
ยามนี้สายลับไม่มีทางออกไปได้อย่างแน่นอน
จะทำอย่างไรดี...
ขณะที่ผู้บัญชาการหวังกำลังจะยื่นมือผลักประตู จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งตบไหล่เขาจากด้านหลัง
“ทำอะไรกัน?”
ผู้บัญชาการหวังชะงักไป ก่อนหันกลับไปเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย
เยว่เฮ่อกุยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ใครใช้ให้เจ้าพาคนมากมายมาล้อมร้านข้า?”
ผู้บัญชาการหวังขมวดคิ้ว เขาเป็นผู้บัญชาการกองทหารราชวัง หากไม่ต้องปิดบังฐานะ คงสั่งให้คนล้อมร้านนี้ไว้ทุกชั้นอย่างเอิกเกริกไปนานแล้ว
บัดนี้กลับมีคนกล้าถามเขาว่าเหตุใดจึงล้อมร้านนี้ไว้อีกหรือ?
“ก็แค่ล้อมร้านของเจ้าไว้เท่านั้น หากเจ้าของร้านไม่ยินดี อีกสักครู่พวกเราย่อมชดเชยให้อย่างเหมาะสม”
เยว่เฮ่อกุยเลิกคิ้วอย่างเชื่องช้า “ยามนี้ข้าไม่ยินดี จงไสหัวออกไปจากที่นี่ทันที มิฉะนั้นข้าจะให้คนหามเจ้าออกไปทั้งร่าง”