ฮูหยินเมิ่งครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนกล่าวว่า “ไม่ได้ ข้าต้องเขียนจดหมายถึงเวินอวิ๋นเหมียน ให้นางช่วยดูแลเยี่ยนเอ๋อร์ให้ดี”
สาวใช้สีหน้าแปรเปลี่ยน “ฮูหยินโปรดระวังวาจา พระสนมว่านเป็นนายหญิงในวัง จะเรียกชื่อโดยตรงไม่ได้ หากมีผู้ได้ยินเข้า จะกลายเป็นการล่วงเกินเบื้องสูง”
ฮูหยินเมิ่งจะสนใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร “ถ้าเจ้าไม่พูดออกไป ใครจะรู้ เอาละ รีบฝนหมึกให้ข้า”
นางเขียนจดหมายอย่างเร่งรีบ น้ำเสียงหาได้มีท่าทีขอร้องแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าเป็นการสั่งให้เวินอวิ๋นเหมียนดูแลบุตรสาวของตน
รุ่งขึ้น ฮูหยินเมิ่งขึ้นรถม้าแล้วสั่งให้สาวใช้มอบจดหมายแก่ขันทีน้อยจากหน่วยราชการที่ออกไปซื้อของ ให้เขานำเข้าไปส่ง
หลิงเอ๋อร์สาวใช้ยิ้มพลางยัดเงินให้ขันทีน้อย “รบกวนกงกงนำจดหมายไปส่งให้พระสนมว่านด้วย”
ใครจะคิดว่าขันทีน้อยกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาชั่งเงินในมือแล้วกล่าวว่า “พระสนมว่านที่ไหนกัน บัดนี้นายหญิงน้อยว่านได้รับพระราชโองการแต่งตั้งเป็นพระสนมเหวี่ยนแล้ว! เงินแค่นี้ก็คิดจะให้ข้านำจดหมายไปส่งถึงมือพระสนมเหวี่ยน ช่างรู้จักต่อรองเสียจริง”
เมิ่งชุนหัวที่อยู่ในรถม้าพลันสีหน้าเปลี่ยน นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น พระสนมเหวี่ยน...เหนียงเหนียง?!
เวินอวิ๋นเหมียนกลายเป็นพระสนมเหวี่ยนตั้งแต่เมื่อใดกัน?
เพิ่งเข้าวังได้ไม่นานเท่าไรเอง!
เยี่ยนเอ๋อร์ที่นางกับท่านโหวฝากความหวังไว้ บัดนี้ยังเป็นเพียงตาอิ้งตัวเล็ก ๆ แต่เวินอวิ๋นเหมียนกลับได้เลื่อนขึ้นเป็นพระสนมแล้วหรือ?
ตำแหน่งนี้มีหญิงในวังที่ต้องตรากตรำอยู่ในกองทองกองหยกนานกว่าครึ่งชีวิต กว่าจะไต่ขึ้นไปได้!
ณ ชั่วขณะนั้น ความหวังที่เมิ่งชุนหัวมีมาโดยตลอด ว่าสักวันเยี่ยนเอ๋อร์จะเหยียบเวินอวิ๋นเหมียนไว้ใต้ฝ่าเท้า ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เพราะช่องว่างระหว่างพวกนางห่างกันเกินไป...
นางคิดว่าผู้ที่จะรุ่งโรจน์ไร้ผู้ใดเทียบต้องเป็นเล่อเยี่ยน เหตุใดกลับกลายเป็นเวินอวิ๋นเหมียนไปได้!