เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ แววเย็นชาวาบผ่านดวงตา ก่อนจะเหลือบมองจวินเฉินอวี้บนบัลลังก์สูง
ทว่าจวินเฉินอวี้กลับจงใจไม่มองเวินอวิ๋นเหมียน
เวินอวิ๋นเหมียนหรี่ตาลงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่จวินเฉินอวี้เมินนาง เขาคิดจะทำสิ่งใดกัน?
แต่ไม่รู้ว่าเพราะนึกถึงสิ่งใด แววซับซ้อนที่แทบสังเกตไม่เห็นวาบผ่านดวงตาของจวินเฉินอวี้ ก่อนเขาจะตรัสว่า “เราจำได้ว่าพระสนมหยวนเฟยชอบกลิ่นไม้จันทน์หอม แต่ในวังมีเครื่องหอมชั้นดีอยู่มากมาย เรามอบเครื่องหอมที่ดีกว่าไม้จันทน์หอมให้เจ้าได้”
เวินอวิ๋นเหมียนชะงักเล็กน้อย ฟังดูคล้ายจงใจส่งสัญญาณเตือนนาง
ทว่านางกลับสงบนิ่ง วันนี้ที่มาที่นี่ก็ไม่ได้คิดจะแย่งชิงเครื่องหอม นางเพียงต้องการดูว่าครั้งนี้ใครเป็นผู้วางแผนทำร้ายนาง
เหล่าเฟยผินในตำหนักต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป มีเพียงเสียนเฟยที่สงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน
เวินอวิ๋นเหมียนยกมุมปาก ก่อนละสายตาลึกซึ้งและยากหยั่งถึงกลับมา
ยามนี้เหลือเพียงรอพิสูจน์ความจริงเท่านั้น
เรื่องฮองเฮาถูกวางยาพิษยังอยู่ระหว่างสืบสวน คราวนี้นางประมาทไปเล็กน้อยก็จริง แต่นั่นมิได้หมายความว่านางจะไม่โต้กลับ
ยามจวินเฉินอวี้เสด็จจากไป เหล่าเฟยผินต่างยอบกายลง “น้อมส่งฮ่องเต้”
เมื่อผ่านข้างกายเวินอวิ๋นเหมียน จวินเฉินอวี้เหลือบมองนาง ริมฝีปากบางขยับคล้ายจะตรัสบางอย่าง ทว่าเวินอวิ๋นเหมียนกลับไม่ชายตามองเขาแม้แต่น้อย
ดวงเนตรหงส์ของจวินเฉินอวี้เย็นเยียบลง ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ตรัสสิ่งใด ก่อนเสด็จออกจากตำหนัก
ฉือจินเองก็ถอยเข้าไปในหมู่คนอย่างเงียบเชียบ แล้วตามทิศทางที่ราชรถเคลื่อนจากไป
“เหนียงเหนียง ฮ่องเต้...”