“เหนียงเหนียง เหตุใดพระองค์ไม่ลงมือกับฮองเฮาเล่า? ยังมีหนอนกู่อยู่ ทั้งยังยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวด้วย” หงอวี้ถามอย่างสงสัย
“เจ้าเลอะเลือนแล้ว” หนิงฉือจินขมวดคิ้ว “ในครรภ์ของฮองเฮาคือดาวมงคลที่ผู้คนทั่วหล้าฝากความหวังไว้ ทั้งยังเป็นโอรสสายตรงที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญยิ่ง บัดนี้เปิ่นกงกำลังจะลงมือกับพระสนมหยวนเฟยผู้เป็นสนมคนโปรด หากลงมือกับฮองเฮาอีก ความเสี่ยงก็สูงเกินไป ส่วนดาวอัปมงคลในครรภ์พระสนมหยวนเฟยนั้นไม่เป็นไร”
“อีกอย่าง ตำแหน่งฮองเฮามั่นคง เปิ่นกงยังเป็นเพียงสนมขั้นผิน จึงไม่ควรทะเยอทะยานเกินตัว สิ่งสำคัญที่สุดคือดึงพระสนมหยวนเฟยลงมาก่อน แล้วเปิ่นกงค่อยเลื่อนขึ้นเป็นพระสนมขั้นเฟย”
หงอวี้ฟังแล้วเลื่อมใสอย่างยิ่ง “เหนียงเหนียงวางแผนได้รอบคอบ บ่าวนับถือยิ่งนัก”
หนิงฉือจินยกยิ้ม “เอาละ รีบไปจัดการตามคำสั่งของเปิ่นกงเถิด มีใต้เท้าเฉียวคอยรับช่วง ทุกอย่างจะดำเนินไปโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้”
……
ตำหนักเหยาหวา
เวินอวิ๋นเหมียนนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เบื้องล่างมีสตรีหกคนยืนอยู่ ผู้นำเป็นหญิงวัยไม่มากนัก นางก้าวออกมาก่อนแล้วคำนับอย่างนอบน้อม
“หญิงชาวบ้านถวายคำนับพระสนมหยวนเฟยเพคะ”
เวินอวิ๋นเหมียนมีสีหน้าสงบนิ่ง “เปิ่นกงได้ยินมาว่าหมอตำแยหวังเคยทำคลอดให้พระชายาและฮูหยินผู้มีบรรดาศักดิ์หลายคน ทั้งยังมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง บัดนี้ไทเฮาส่งเจ้ามาที่ตำหนักของเปิ่นกง เปิ่นกงก็วางใจยิ่ง”
หมอตำแยหวังปลื้มปีติจนทำตัวไม่ถูก “ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่ทรงเมตตา หญิงชาวบ้านจะทำคลอดให้เหนียงเหนียงอย่างสุดกำลังเพคะ!”
ส่วนหญิงชาวบ้านอีกหลายคนกลับมีสีหน้าแตกต่างกันไป คนอีกกลุ่มที่เข้าวังมาพร้อมพวกนางล้วนไปอยู่ตำหนักเฟิ่งอี๋ของฮองเฮา ทว่าพวกนางกลับถูกส่งมายังตำหนักเหยาหวา