หนิงซวงเสวี่ยพาองค์ชายรองหลบฝน
นางร้อนใจแทบแย่ คราวนี้ไม่เพียงไม่ได้พบสามี ยังต้องติดอยู่ที่นี่ไปตลอด
เมื่อเห็นตำหนักร้างมีใยแมงมุมอยู่ทั่วทุกแห่ง นางก็ยิ่งรังเกียจ
องค์ชายรองหิวอย่างเห็นได้ชัด เอาแต่ร้องงอแงไม่หยุด แม่นมจึงได้แต่ไปให้นมองค์ชายรองอยู่ข้าง ๆ
เมื่อหายหิวแล้ว องค์ชายรองจึงเบิกตากว้าง มองสายฝนด้านนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น
……
คนข้างกายฮองเฮาฝ่าฝนออกตามหาอยู่เนิ่นนาน แต่ก็ไม่พบองค์ชายรอง ฮองเฮาร้อนใจจนกริ้วจัด
“ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ องค์ชายรองจะไปอยู่ที่ใดได้?”
นางไม่คิดเลยว่าหนิงซวงเสวี่ยจะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับอาศัยจังหวะฝนตกซ่อนเจ๋อร์ของนางไว้ เพื่ออยู่กับเขาตามลำพัง
ความโกรธแค้นที่สามีถูกแย่งชิงไป ทั้งยังมีคนหมายปองโอรสของนาง ทำให้ฮองเฮาโกรธจนตัวสั่น
เพราะฝนตกหนักเกินไป คนของตำหนักเฟิ่งอี๋จึงออกตามหาแต่เนิ่น ๆ ทว่าในจิตใต้สำนึกของพวกนางกลับคิดเพียงว่าจะต้องไปค้นตามตำหนักต่าง ๆ
แต่ถึงจะสอบถามไปทั่ว จนไทเฮาทรงทราบเรื่อง ก็ยังหาองค์ชายรองไม่พบ
ฮองเฮาหมดหนทางจริง ๆ จึงทำได้เพียงให้เซียงโม่กับเซียงซวินกางร่ม แล้วพานางกำนัลข้างกายมุ่งหน้าไปยังตำหนักฉินเจิ้ง
จวินเฉินอวี้ยังคงพบขุนนางอยู่ เนื่องจากอีกไม่นานแคว้นต่าง ๆ จะเดินทางมาเข้าเฝ้าและถวายพระพร จึงต้องเรียกขุนนางมาหารือเรื่องพิธีต้อนรับ อีกทั้งยังมีราชกิจอีกหลายเรื่อง
ผู้ที่เป็นที่พอพระทัยของจวินเฉินอวี้ที่สุดก็คือเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน
แม้ในใจจะไม่ชอบเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน แต่จวินเฉินอวี้ก็ยอมรับความสามารถของเขา ยิ่งใช้งานเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเก่งกาจ
คนทั้งสองแทบกลายเป็นคู่เจ้านายกับขุนนางที่เข้าอกเข้าใจกันที่สุด
จวินเฉินอวี้จึงทั้งรักทั้งชังเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน