เวินเล่อเยียนส่งเสียงเย็นชา ไม่มีท่าทีใส่ใจแม้แต่น้อย “ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นตัวการ? เวินอวิ๋นเหมียน ต่อให้เจ้าถูกจับได้ว่าลอบคบชู้กับองครักษ์ นั่นก็เพราะเจ้าไม่รู้จักสำรวม เกี่ยวอะไรกับข้า?”
เวินอวิ๋นเหมียนจ้องมองนางด้วยแววตาเย็นเยียบ ฟังเวินเล่อเยียนพูดโดยไม่ปริปาก แต่กลับทำให้เวินเล่อเยียนรู้สึกผิดชอบขึ้นมาอย่างประหลาด
เวินเล่อเยียนเสแสร้งทำแข็งข้อจ้องกลับ “ถึงข้าจะเป็นคนทำแล้วอย่างไร? เจ้าอย่าลืมว่าในวังนี้ย่อมอยู่ที่การเอาตัวรอด! อย่างไรเสียวันสุขของเจ้าก็หมดลงอีกไม่กี่วันแล้ว”
แม่นมหงรีบดึงแขนเสื้อของเวินเล่อเยียน “เสี่ยวจู่ กล่าวแต่พอเถิด อย่างไรกุ้ยเหรินก็เป็นพี่สาวร่วมสายเลือดของท่าน ท่านจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร”
แม่นมหงเป็นคนติดตามฮูหยินเมิ่งมาอยู่ที่จวนโหว นางย่อมไม่จริงใจที่อยากให้เวินเล่อเยียนและเวินอวิ๋นเหมียนร่วมใจกัน เพราะฮูหยินเมิ่งต้องการเอาชนะฮูหยินใหญ่มาตลอด
แต่ในยามที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ หากไม่ให้เวินอวิ๋นเหมียนช่วยเหลือสักหน่อย เกรงว่าชีวิตของเล่อเสี่ยวจู่คงยากลำบากขึ้น
ในวังนี้ล้วนแต่เป็นพวกประจบสอพลอเหยียบย่ำผู้ต่ำต้อยกว่า บัดนี้ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว แม้แต่ถ่านสำหรับก่อไฟในตำหนักเฉียงเวยของพวกนางก็ยังไม่ถูกส่งมา นับว่าอยู่ในสภาพที่น่าเวทนามิใช่หรือ การหวังพึ่งแต่ฮูหยินเมิ่งเพียงอย่างเดียวก็ไม่ใช่หนทาง
เวินอวิ๋นเหมียนลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปใกล้เวินเล่อเยียน ยกมือบีบคางของเวินเล่อเยียนและเชยขึ้น
“เวินเล่อเยียน ไม่ว่านางเมิ่งชุนฉินจะเคยสอนเจ้าหรือไม่ว่า ความรุ่งเรืองและตกต่ำของตระกูลคืออะไร และความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันคืออะไร แต่วันนี้ข้าจะเป็นแม่เองและสั่งสอนเจ้า!”
เวินเล่อเยียนจ้องเขม็งอย่างดุร้าย “ข้าต้องให้เจ้าสอนหรือ? เวินอวิ๋นเหมียน เจ้าคงยังไม่รู้ วันดีของข้ากำลังจะมาถึงแล้ว ข้าจะตั้งครรภ์องค์ชาย แล้วค่อย ๆ กระทืบเจ้าให้จมดิน ส่วนเจ้าจะพบกับจุดจบอันน่าสังเวช เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะดูว่าเจ้ายังทำท่าเย่อหยิ่งสูงส่งเช่นตอนนี้ได้อีกหรือไม่!”