คนชุดดำถูกขับไล่ไปแล้ว จวินเฉินอวี้โยนดาบกับกระบี่ให้เสิ่นเยี่ยน ก่อนเดินตรงไปหาจ้านหัว
พอจ้านหัวเห็นเสด็จพ่อเสด็จมา ก็รีบยื่นแขนเล็ก ๆ ออกไป “เสด็จพ่อ!”
จวินเฉินอวี้รีบอุ้มนางไว้ในอ้อมแขน เมื่อเห็นเสื้อคลุมตัวน้อยสีขาวราวหิมะยับย่น ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ซีดเผือด เขาพลันปวดใจ เอ่ยปลอบว่า “อย่ากลัว เสด็จพ่อมาแล้ว”
ทว่าจวินเฉินอวี้ขมวดคิ้ว หันไปถามทหารรักษาพระองค์ที่ตามมาคุ้มกันทันที “องค์ชายสามเล่า!”
ทุกคนต่างตกตะลึง องค์ชายสามหายตัวไปแล้วหรือ!
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนรู้ว่าถึงคราวแสดงละครแล้ว
ทหารรักษาพระองค์ที่รับหน้าที่ดูแลองค์ชายสามบกพร่องต่อหน้าที่อยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าองค์ชายฉงอินจากไปเองหรือไม่ เมื่อครู่พวกเขาถึงกับลืมหน้าที่ที่ต้องคุ้มกันองค์ชายสามด้วยชีวิต สีหน้าจึงเคร่งเครียด รีบคุกเข่าลงกับพื้น
“ขอฝ่าบาททรงอภัย! คนกลุ่มนั้นมุ่งเล่นงานองค์ชายสามกับองค์หญิงใหญ่ กระหม่อมจึงส่งคนกลุ่มหนึ่งคุ้มกันองค์ชายสามให้หลบออกไปก่อน แต่บัดนี้ยังไม่มีข่าวขององค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ!”
“ไร้ประโยชน์!” จวินเฉินอวี้เตะหัวหน้าหน่วยเต็มแรง “รีบพาคนไปตามหาเดี๋ยวนี้! หากองค์ชายสามได้รับบาดเจ็บ เราจะตัดหัวพวกเจ้า!”