ฉุนกุ้ยเหรินถูกสิ่งของปาใส่หัวไหล่โดยไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาเอ่อคลอ
เหล่าสนมทั่วทั้งวังต่างตื่นตะลึง ไม่ว่าอย่างไรฉุนกุ้ยเหรินก็กำลังตั้งครรภ์พระโอรสอยู่แท้ ๆ กุ้ยเฟยซูกลับขว้างสิ่งของใส่นางเช่นนี้ หากครรภ์มังกรเกิดความผิดพลาดขึ้นมาจะทำอย่างไร
แม้ทุกคนจะคิดเช่นนั้น แต่กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาสักคำ เกรงว่าสิ่งของที่วางอยู่ทางซ้ายมือของกุ้ยเฟยซูจะถูกขว้างมาอีก
ซิงเยว่รีบเข้าประคองฉุนกุ้ยเหริน “นายหญิงน้อย ไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
ฉุนกุ้ยเหรินโกรธแต่ไม่กล้าพูด ซิงเยว่กลับรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง นายหญิงน้อยของหม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์พระโอรส แม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงทะนุถนอมอย่างยิ่ง แล้วเหนียงเหนียงจะปฏิบัติต่อนายหญิงน้อยของหม่อมฉันเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ”
กุ้ยเฟยซูปรายตามองลงมา ซิงเยว่พลันหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว
กุ้ยเฟยซูยังไม่ทันเอ่ยปาก ซานหูก็เดินไปตรงหน้าซิงเยว่ ยกมือขึ้นตบฉาด
ซิงเยว่ถูกตบจนมึนงง ซานหูตวาดเสียงเย็น “แม้แต่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเจ้าก็ยังกล้าวิพากษ์วิจารณ์ มีหัวกี่หัวกัน!”
ซิงเยว่เป็นเพียงสาวใช้ ไหนเลยจะกล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่กุมแก้มคุกเข่าลง “บ่าวรู้ความผิดแล้ว”
อวี้กุ้ยเหรินรีบลุกขึ้น “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะ ฉุนกุ้ยเหรินมิได้เจตนาเพคะ”
“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทรงหยามหม่อมฉันเช่นนี้ หม่อมฉันจะต้องกราบทูลฮ่องเต้ ขอให้ทรงคืนความเป็นธรรมให้หม่อมฉัน”
อวี้กุ้ยเหรินรีบเดินเข้ามา “น้องฉุน กล่าวให้น้อยหน่อยเถิด อย่าได้ล่วงเกินเหนียงเหนียงอีก”
กุ้ยเฟยซูเลิกคิ้ว “เปิ่นกงเป็นถึงกุ้ยเฟย จะลงโทษกุ้ยเหรินตัวเล็ก ๆ ที่ปากพล่อยอย่างเจ้าก็เป็นเรื่องสมควรแก่เหตุ ต่อให้ฮ่องเต้เสด็จมา จะตรัสได้หรือว่าเปิ่นกงทำสิ่งใดผิด?”