ท้ายที่สุด เวินอวิ๋นเหมียนก็หลุบตาลง ไม่ตอบคำถาม
จวินเฉินอวี้เข้าใจความหมายของนาง นางไม่ยินดีกอดเขา
ในใจเขาหม่นหมองยิ่งนัก “เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าค่อยมาเยี่ยมเจ้า”
“เพคะ หม่อมฉันขอส่งเสด็จฮ่องเต้...”
เขาเดินออกจากตำหนักตะวันออกด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย หวังเหลือเกินว่าแงม่วนจะเอ่ยปากรั้งเขาไว้...
แต่นางกลับไม่เอ่ยสิ่งใด
เมื่อกงกงลู่เห็นฮ่องเต้เสด็จออกมา ก็รีบตามไป จวินเฉินอวี้ประทับบนพระที่นั่งในราชยาน พลางบีบนวดหว่างคิ้ว
เมื่อฮ่องเต้ไม่รับสั่ง ราชยานย่อมหยุดอยู่กับที่
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ด้านนอกตำหนักตะวันออกตลอดเวลา
...
ยามนี้ ภายในวังหน้ามืดค่ำสนิท ขุนนางอาวุโสหลายคนกำลังหารือราชกิจ ผู้ที่ได้เข้าร่วมการหารือในครานี้ มีทั้งกู้จงกั๋วและเซี่ยอวิ๋นเจี้ยน
เรื่องที่ถกเถียงกันไม่ตกในวันนี้เกี่ยวข้องกับที่นาทำกินอันอุดมสมบูรณ์และนโยบายต่อราษฎร ครั้นเหล่าขุนนางออกมา ก็เป็นยามดึกสงัดแล้ว
พรุ่งนี้ค่อยกราบทูลเรื่องที่หารือกันต่อฮ่องเต้ตามความจริงก็พอ