เหยียนฉางจ้ายถูกโยนเข้าไปในตำหนักเย็น ท่านกงกงลู่นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกสุราพิษเข้ามา
「นายหญิงน้อยเหยียน ดื่มสุราพิษถ้วยนี้แล้ว ความผิดที่มารดาของท่านรักษาการณ์ผิงโจวผิดพลาด จนกองทัพศัตรูที่ก่อความวุ่นวังเข่นฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไปกว่าพันคน ก็จะบรรเทาลงได้ อย่างน้อยท่านก็ยังมีชีวิตรอด」
ดวงตาของเหยียนฉางจ้ายแดงก่ำ นางมองสุราพิษถ้วยนั้น ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ที่แท้ฮ่องเต้ยังทรงจำนางได้ ดังนั้นในบรรดานางในทั้งหลาย นางจึงเป็นหมากที่เหมาะสมที่สุด
ใช้ชีวิตแลกชีวิต
คำกล่าวที่ว่าราชวงศ์ไร้ความปรานีที่สุดนั้น บัดนี้เหยียนฉางจ้ายเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว
「เดิมทีข้าคิดว่าตนมีวรยุทธ์ติดตัว เมื่อเข้าวังเป็นพระชายาแล้วจะได้เฉิดฉาย ทว่าคิดไม่ถึงว่าจุดจบของข้าจะเลวร้ายถึงเพียงนี้」
นางหัวเราะขึ้นอีกครั้ง 「ใส่ร้ายติ้งชินอ๋อง เพื่อแลกทางรอดให้มารดาข้า ก็คุ้มแล้ว」
เหยียนฉางจ้ายลุกขึ้นยืน สุราพิษอยู่ในมือ ทว่ากลับหนักอึ้งยิ่งนัก 「หวังว่าหลังข้าตาย ท่านกงกงลู่จะไม่บอกเรื่องนี้กับมารดาข้า นางรักษาการณ์ผิงโจวมาทั้งชีวิต แต่บัดนี้อายุมากแล้ว ย่อมมีเวลาที่หมดเรี่ยวแรง นางมิได้จงใจปล่อยปละละเลย จนกองทัพศัตรูบุกเข้ามา」
「นางต้องโทษตัวเองมากแน่」
ดวงตาของเหยียนฉางจ้ายแดงก่ำ
「แต่ข้ากลับยินดีที่ได้เข้าวัง หากไม่ได้เข้าวัง ข้าคงไม่มีแม้แต่โอกาสปกป้องมารดา」
เหยียนฉางจ้ายเงยหน้า ดื่มสุราพิษลงไปโดยไม่ลังเล
หลังดื่มสุราพิษลงไป นางไม่รู้สึกอะไร บางทีพิษอาจยังไม่ออกฤทธิ์
ท่านกงกงลู่ก้มหน้า 「นายหญิงน้อยโปรดวางใจ บ่าวจะบอกว่าท่านสิ้นใจเพราะติดไข้หวัด」
ความจริงแล้วเหยียนฉางจ้ายไม่จำเป็นต้องตาย ทว่านางไม่ตาย ความผิดของติ้งชินอ๋องก็จะไม่แน่นหนาพอ
เหยียนฉางจ้ายเริ่มรู้สึกปวดท้อง ที่จริงนางไม่รู้เลยว่าฮ่องเต้ทรงมีแผนการใด และไม่รู้ว่าพระองค์จะทรงทำอะไร แต่นางรู้ว่าฮ่องเต้ทรงเลือกนางแล้ว นางก็ต้องตาย