สู่ขุยตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเงยหน้า แต่คำสั่งของฮ่องเต้นางไม่กล้าขัดแม้แต่น้อย จึงทำได้เพียงยื่นขวดยาออกไปด้วยมือที่สั่นเทา
ฝ่ามือของสู่ขุยชุ่มไปด้วยเหงื่อ หากยาที่เหนียงเหนียงประทานให้นางเป็นยารักษาบาดแผลภายนอก เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นของติ้งชินอ๋อง ถึงเวลานั้นนางไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าฮ่องเต้จะกริ้วเกรี้ยวเพียงใด
จวินเฉินอวี้เหลือบมองหมอหลวงที่อยู่ข้างกาย หมอหลวงรีบรับขวดยาไปตรวจสอบทันที
แววตาของจวินเฉินอวี้เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
ยามตรวจสอบ หมอหลวงเองก็สั่นเทาไปทั้งตัว ผ่านไปครู่หนึ่งจึงรีบกราบทูลว่า «ทูลฮ่องเต้ ยานี้ใช้รักษาไข้หวัดพ่ะย่ะค่ะ»
ดวงตาของสู่ขุยกลอกไปมา นางก้มหน้า ไม่กล้าเงยขึ้น
หว่างคิ้วของจวินเฉินอวี้ขยับเล็กน้อย เขามองหมอหลวงจากที่สูง
หมอหลวงรีบกล่าวว่า «ฮ่องเต้ กระหม่อมไม่ได้ดมผิด ยะ...ยานี้ใช้รักษาไข้หวัดจริงพ่ะย่ะค่ะ»
สู่ขุยจึงกล่าวว่า «ฮ่องเต้ บ่าวติดไข้หวัดจริงเจ้าค่ะ»
จวินเฉินอวี้ถอนสายตากลับ ไม่กล่าวสิ่งใด ก่อนจะเลิกม่านกระโจมแล้วก้าวเข้าไป
เวินอวิ๋นเหมียนนั่งชงชาอยู่ด้านใน อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ย่อมดื่มของร้อนสักหน่อยจึงจะดี คำพูดด้านนอกเมื่อครู่นางได้ยินชัดเจนทุกคำ ครั้นได้ยินเสียงม่านกระโจมถูกเลิกขึ้น นางก็เลิกคิ้วอย่างผ่อนคลาย
นางจะส่งสู่ขุยนำยาไปให้ฉินเจาอย่างเปิดเผยเช่นนั้นได้อย่างไร
จวินเฉินอวี้เห็นนางนั่งอยู่ตามลำพังด้วยท่าทีสงบนิ่ง สีหน้าก็พลันหม่นคล้ำลง «กุ้ยเฟยช่างสบายใจนัก»
ดวงตาของเวินอวิ๋นเหมียนแดงก่ำอยู่ก่อนแล้ว ยามเหลือบมองเขา แสงน้ำตาพร่างพรายในดวงตาก็สะท้อนเข้าสู่สายตาจวินเฉินอวี้ ทว่าสีหน้ากลับเย็นชาอย่างยิ่ง «หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้»