หนีอวี้เหิงกับเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนสบตากัน ต่างรู้สึกว่าความจริงใกล้ปรากฏขึ้นเต็มที
หยางมามามีอารมณ์พลุ่งพล่านผิดปกติ จู่ ๆ นางก็กอดกิ่งไม้แล้วทรุดลงคุกเข่าร่ำไห้
ขณะที่หนีอวี้เหิงกำลังจะเอ่ยปาก หยางมามาก็หมดสติไปฉับพลัน
ทั้งสองพาหยางมามากลับไปยังห้อง
หนีอวี้เหิงกล่าวว่า «ข้าให้คนไปสืบถามมาแล้ว ฮูหยินผู้นั้นแห่งตระกูลตูกู ซึ่งเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดติ้งชินอ๋อง ในปีนั้นหลังผ่าท้องคลอดท่านอ๋อง นางก็สิ้นใจลงในทันที ต่อมาบ่าวไพร่และมามาที่คอยรับใช้ฮูหยินใหญ่ล้วนถูกส่งตัวออกไป»
«ก่อนเสียสติ หยางมามาอาศัยอยู่ในตรอกตงเจี่ยว ข้าถามคนสูงวัยอยู่หลายคน พวกเขาบอกว่าในช่วงที่หยางมามาเพิ่งกลับมา มักได้ยินนางร้องโหยหวนอยู่ในลานบ้าน ราวกับผีร่ำไห้หมาป่าหอน ทั้งยังพูดว่ามีคนจะฆ่านาง»
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนขมวดคิ้ว อาภรณ์สีอ่อนพลิ้วไหวไปตามลม «มีคนจะฆ่านางหรือ? เพื่อนบ้านแถวนั้นเห็นหรือไม่ว่าเป็นใคร?»
«ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่ตามฆ่านาง เพื่อนบ้านถึงได้บอกว่านางเสียสติไปแล้ว»
เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนลงนั่งบนเก้าอี้หิน
ยามนี้ ข่าวที่ได้จากปากหยางมามามีเพียงว่า
บุตรของพี่สาวฮูหยินใหญ่ถูกส่งมาอยู่ข้างกายฮูหยินใหญ่
ดังนั้นเด็กที่ถูกส่งมาผู้นั้น มีโอกาสสูงว่าจะเป็นองค์รัชทายาทแคว้นเหนือ
ส่วนเรื่องที่หยางมามาพูดถึงความตาย คงหมายถึงตอนที่เด็กถูกส่งมาถึง มีคนชุดดำตามมาหมายสังหารองค์รัชทายาทตัวจริงแห่งแคว้นเหนือ ฮูหยินใหญ่จึงสิ้นชีวิตเพื่อปกป้ององค์รัชทายาทแคว้นเยว่
แต่เหตุใดบุตรของฮองเฮาแคว้นเยว่จึงถูกส่งมอบให้ฮูหยินใหญ่ตระกูลตูกู