เวินอวิ๋นเหมียนแย้มยิ้มบาง “ที่ข้าขึ้นนั่งตำแหน่งกุ้ยเฟยได้ เป็นเพราะคนทั้งตำหนักเหยาหวาร่วมแรงร่วมใจกัน ประหนึ่งถังเหล็กใบหนึ่ง ผู้ที่คิดร้ายต่อข้าจึงไม่อาจสมหวัง”
“ล้วนเป็นความดีความชอบของพวกเจ้าที่คอยปกป้องข้ากับองค์หญิงใหญ่และองค์ชายสามอย่างสุดกำลัง ดังนั้น ข้าจะมอบเงินรางวัลให้คนละ 100 ตำลึง”
ทุกคนต่างยินดีเป็นล้นพ้น!
“ขอบพระทัยกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง!”
ยามอวิ๋นหย่างปรนนิบัติเวินอวิ๋นเหมียนเปลี่ยนอาภรณ์ นางก็เอ่ยขึ้นว่า “เหนียงเหนียง วันนี้มีข่าวจากนอกวังแจ้งมาว่า พรุ่งนี้ยามเช้าเหล่าผู้เข้าสอบการสอบฤดูใบไม้ร่วงก็จะออกจากสนามสอบหลวงได้แล้ว”
แววตาเวินอวิ๋นเหมียนหม่นลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องที่เว่ยเจิงไม่ได้พกพู่กันเล่มที่ใช้เป็นประจำไปยังสนามสอบ สีหน้าของนางก็เคร่งขรึมขึ้น
ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมีเหตุใด เขาจึงทิ้งพู่กันไว้
เวินอวิ๋นเหมียนเคยคาดเดาว่าจะมีคนสับเปลี่ยนพู่กันหรือไม่ ทว่าข่าวสารภายในสนามสอบหลวงถูกปิดกั้นอย่างเข้มงวด ข้อคาดเดาใด ๆ คงต้องรอให้การสอบสิ้นสุดลงแล้วค่อยถาม
“พรุ่งนี้ยามเช้า โม่เวยน่าจะให้คนนำจดหมายเข้ามา เจ้าส่งคนไปจับตาดูไว้”
“เจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว”
อวิ๋นหย่างจัดแต่งเส้นผมให้นาง พลางกล่าวว่า “เหนียงเหนียง คืนนี้ฮ่องเต้คงเฝ้าเยวี่ยผินอยู่ตลอด นางรับคมมีดแทนฮ่องเต้ นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวง”
“ครานี้นางยังตั้งใจแย่งตำแหน่งกุ้ยเฟยของเหนียงเหนียงอีก ช่างทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน โชคดีที่ท้ายที่สุดฮ่องเต้ประทานตราประทับทองรูปหงส์ชิงหลวนให้ท่าน”