จวนเจิ้นกั๋วกง
ภายในห้องมืดสลัว พ่อมดกำลังบดผงยา ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา แสงคมกระบี่ก็พาดอยู่บนลำคอของเขา!
พ่อมดสะดุ้งตัวสั่น เงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าเปี่ยมไอชั่วร้าย “ท่านอ๋อง...?”
ฉินเจายกมุมปากอย่างเกียจคร้าน เลิกคิ้วช้า ๆ “ซ่อนอยู่ที่นี่ ทำให้ข้าตามหาเสียเหนื่อย”
“ข้ารำคาญที่สุดเวลาต้องตามหาหนูสกปรกที่ซ่อนอยู่ในร่องน้ำอย่างเจ้า”
พ่อมดกลืนน้ำลายอย่างหวาดกลัว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย “ท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าท่านเรียกกระหม่อมมาด้วยเรื่องใด...”
“ดื่มชา”
ฉินเจาเก็บดาบกระบี่กลับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนยืดกายขึ้น บดบังแสงสว่างเพียงน้อยนิดภายในห้อง
พ่อมดเบิกตาด้วยความงุนงง “ดื่มชา...?”
ยังไม่ทันเอ่ยจบ ดาบกระบี่ก็ฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ทำเอาพ่อมดเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
เขาหันไปมอง เห็นคมดาบกระบี่ปักอยู่ระหว่างซอกนิ้วอย่างเฉียดฉิว หากเบี่ยงไปอีกนิด นิ้วสองนิ้วนี้คงใช้การไม่ได้แล้ว
พ่อมดตกใจจนแทบสิ้นสติ!
“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต! ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตด้วย!” พ่อมดขาอ่อน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ตัวสั่นงันงกพลางร้องขอชีวิต
เขาขบคิดจนแทบหมดปัญญา แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าตนไปล่วงเกินยมราชผู้นี้ตรงไหน
ฉินเจาเลิกเปลือกตาขึ้นอย่างเย็นชา น้ำเสียงเยียบเย็นและเอื่อยเฉื่อย ทว่าชวนให้ขนลุก “ยาแก้พิษอยู่ที่ใด จงบอกมาตามตรง”
“มิฉะนั้น ข้าจะสับเจ้าให้สุนัขกิน”
ยาแก้พิษหรือ?
พ่อมดเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง เขาเข้าใจแล้วว่าติ้งชินอ๋องต้องการสิ่งใด...
เขาลนลานควักตำรับยาออกจากแขนเสื้อ “ท่านอ๋อง นี่...นี่ขอรับ”
ฉินเจารับมา ดวงตาคมกริบเปี่ยมไอชั่วร้ายฉายแววสังหาร “ยังขาดตัวยาอีกชนิด คืออะไร?”
“คือ...ตู้จิ่น”
ฉินเจาเข้าใจแล้ว คำใบ้ของเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนเป็นเรื่องจริง!
ส่วนเรื่องตัวยานำในตำรับยา เซี่ยอวิ๋นเจี้ยนบอกว่ามีวิธีจัดการ