ใบหน้าหญิงสาวขาวนวลเชื่อฟังนั้นประทับลึกลงในดวงตาของจวินเฉินอวี้ และทำให้หัวใจขององค์ราชันเต้นระรัวอยู่ชั่วขณะ
เขามึนงงไปครู่หนึ่ง ฝ่ามือที่หยาบกร้านเล็กน้อยจากการฝึกยุทธ์คว้าเอวกิ่วบางของเวินอวิ๋นเหมียน ดึงนางเข้ามาใกล้
ร่างอรชรแนบชิดกับอกกำยำกว้างใหญ่ จวินเฉินอวี้บีบคางนางอย่างเย็นชา “อ้ายเฟยช่างเจ้าเล่ห์นัก กระทั่งเจิ้นยังกล้าหลอก?”
เวินอวิ๋นเหมียนจ้องเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ พอเข้าใกล้จึงเห็นว่านางแก้มแดง ดวงตามีอาการเมาอย่างหนัก อยากจะพูดอะไร แต่หัวเบลอ จึงคิดอย่างโง่งมอีกครั้ง “ข้าหลอกเจ้างั้นหรือ? ข้าหลอกอะไรเจ้า…”
จวินเฉินอวี้เลิกคิ้ว ดวงตาหงส์กวาดไปที่ริมสระ เห็นขวดยาล้มอยู่ “ดื่มสุรามาหรือ?”
“อือ!” เวินอวิ๋นเหมียนยืนไม่มั่นคง ใบหน้าเล็กซบลงบนอกของเขา “ดื่มไปตั้งเยอะ! แต่ข้าไม่ได้เมานะ”
ประจวบเหมาะที่ความสูงของนางอยู่แค่หน้าอกของจวินเฉินอวี้ เขาก้มลงก็เห็นแก้มด้านข้างขาวงามของนาง กับปลายจมูกเล็กแดงเรื่อของนาง เขายิ้มอย่างขำๆ “ไม่ได้เมางั้นรึ?”
เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้าขึ้น ยังอยากจะทำเป็นตื่นดี จึงจ้องด้วยดวงตากลมโตดุจลำไย “ไม่ได้เมาจริงๆ! ไม่เชื่อข้าพิสูจน์ให้เจ้าดูนะ ดีไหม~”
“ดีสิ” จวินเฉินอวี้รู้สึกสนุก ร่างสูงใหญ่เอนกายลงบนริมสระอย่างเกียจคร้าน คิ้วคมและดวงตาคมกริบมองเวินอวิ๋นเหมียนอย่างเงียบๆ
แต่ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวอ่อนช้อยที่บอกว่าจะพิสูจน์ ในวินาทีต่อมากลับโผเข้าหาในอ้อมกอดของเขา
จวินเฉินอวี้ไม่ได้คาดการณ์ไว้จริงๆ พอจะอ้าปากพูด ริมฝีปากสีแดงอ่อนนุ่มของนางก็จุมพิตลงบนลูกกระเดือกของเขาเบาๆ