เวินอวิ๋นเหมียนมีคิ้วตางดงามละมุน กล่าวอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “แม่ทัพฉินเจาสามารถขับไล่ชนเผ่าอนารยชนได้ ย่อมเป็นผู้กล้าหาญและเปี่ยมปัญญา ฮ่องเต้ทรงปลอบขวัญแม่ทัพ จึงจะช่วยปลุกขวัญทหารให้ฮึกเหิมและคว้าชัยชนะได้”
“ราษฎรใต้หล้าและดินแดนชายแดนต่างหาก คือสิ่งสำคัญยิ่ง”
“ส่วนสนมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง...” มือขาวเรียวของเวินอวิ๋นเหมียนกุมพระหัตถ์ใหญ่ของจวินเฉินอวี้ไว้ ดวงตากระจ่างใสของนางทอดมองเขา “ความเป็นธรรมที่หม่อมฉันปรารถนา ฝ่าบาทประทานให้แล้ว หม่อมฉันจึงพอใจแล้วเพคะ”
ความอ่อนโยนของนางทำให้หัวใจจวินเฉินอวี้หวั่นไหว ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ ความรู้สึกผิดและเวทนาภายในพระทัยของเขาก็ยิ่งทวีขึ้น
ก่อนเสด็จมาในวันนี้ เดิมทีเขาไม่ได้ใส่พระทัยนักว่าเวินอวิ๋นเหมียนจะถูกเอาเปรียบหรือไม่ อย่างไรเสีย การกักบริเวณสนมกุ้ยเฟยก็เป็นเพียงมาตรการเฉพาะหน้าในยามนั้น
เขายังคิดว่า หากว่านกุ้ยเหรินฉวยโอกาสนี้ก่อเรื่องขึ้นมา เขาก็จะมีข้ออ้างยกเลิกการกักบริเวณสนมกุ้ยเฟยได้ แต่นางกลับ...
กลับยอมถอยให้ถึงเพียงนี้
จวินเฉินอวี้พลันรู้สึกราวกับว่าตนเข้าใจนางผิดไปอีกแล้ว
“วางใจเถิด เมื่อยกเลิกการกักบริเวณสนมกุ้ยเฟยแล้ว เราจะชดเชยให้เจ้าอย่างดี”
เวินอวิ๋นเหมียนอิงแอบอยู่ในอ้อมพระอุระอย่างอ่อนหวาน ความสามารถด้านบทกวีและการวาดภาพที่เพิ่งแสดงออกมา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนละมุนละไมอย่างเป็นธรรมชาติ
“หม่อมฉันไม่ต้องการให้ฮ่องเต้ชดเชยสิ่งใด เพียงหวังว่าฮ่องเต้จะแบ่งความรักและความเอ็นดูให้หม่อมฉันสักนิด...เพียงนิดเดียวก็พอแล้วเพคะ”
ถึงคราวที่นางจะออดอ้อนแล้ว