ซั่วชุนตกตะลึงกับความคิดของฮองเฮา
สังหารสตรีทุกคนในวังหลังให้สิ้นหรือ?
“เหนียงเหนียง ตรัสเช่นนี้ไม่ได้เพคะ”
ฮองเฮาเลิกคิ้วอย่างเย็นชา “นี่คือความคิดในใจเปิ่นกง เปิ่นกงต้องการสังหารสตรีทุกคน! ถึงยามนั้น ในสายพระเนตรฮ่องเต้ก็จะมีเพียงเปิ่นกง”
มิใช่ว่านางไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน หากแต่คิดเช่นนี้มาโดยตลอด
นางต้องการความรักทั้งหมดจากฮ่องเต้!
……
ตำหนักไท่เหอ
จวินเฉินอวี้เพิ่งกลับจากวังฉือหนิง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากด้านใน ท่านกงกงลู่รีบเดินเข้ามาหา สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ “ถวายบังคมฮ่องเต้”
“นางก่อเรื่องอีกแล้วหรือ?”
ท่านกงกงลู่พยักหน้าอย่างลำบากใจ “ทูลฮ่องเต้ แม่นางแซ่หนิงร้องไห้มาตั้งแต่เช้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้ว “เราไปดูนาง”
ทันทีที่เข้าไป ก็เห็นหนิงฉือจินนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ พอเห็นจวินเฉินอวี้เดินเข้ามา นางเม้มปากแน่นอย่างดื้อรั้น ก่อนยอบกายคำนับเล็กน้อย “ราษฎรีถวายบังคมฮ่องเต้”
จวินเฉินอวี้เดินไปหยุดตรงหน้านาง สีหน้าแฝงความจนใจอยู่บ้าง “ราษฎรีอะไรกัน ในเมื่อเรารับปากจะมอบตำแหน่งให้เจ้า เจ้าก็ควรระวังฐานะของตน”
หนิงฉือจินหันกายทั้งที่น้ำตาคลอ แววขุ่นเคืองวาบผ่านดวงตา นางไม่คิดเลยว่าตนจะพลาดท่า คืนนั้นฮ่องเต้เมามายถึงเพียงนั้นก็ยังมิได้แตะต้องนาง อย่างน้อยก็ยังรับปากว่าจะมอบตำแหน่งให้
เมื่อได้เป็นเฟยผินแล้ว ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสถวายงานหรือ?
“หม่อมฉันไม่มีตำแหน่ง ไม่มีฐานันดร จะมีสิทธิ์เป็นสตรีของฮ่องเต้ได้อย่างไรเพคะ”
“หากฮ่องเต้ไม่โปรดฉือจิน มิสู้วันนี้ส่งคนพาฉือจินออกจากวังไป เช่นนี้ฮ่องเต้ก็จะไม่ต้องเห็นหน้า ไม่ต้องขุ่นพระทัยอีก”
เมื่อเห็นท่าทางของนาง จวินเฉินอวี้ก็มีสีหน้าสงบนิ่งขณะนั่งลง “เราเคยพูดหรือว่าจะไม่มอบตำแหน่งให้เจ้า? บัดนี้เพิ่งกลับเข้าวัง ทุกอย่างย่อมต้องดำเนินไปตามธรรมเนียม”