“อีกเรื่องหนึ่ง ช่วงหลายวันนี้องค์หญิงฮวาหยางน่าจะเสด็จกลับเมืองหลวงแล้ว กระหม่อมเคยพบพระนางระหว่างเดินทางท่องเที่ยว เป็นคนวางอำนาจยิ่งนัก หากช่วงนี้เหนียงเหนียงพบพระนาง ขอให้หลีกทางไว้จะดีกว่า”
นิ้วหยกของเวินอวิ๋นเหมียนเคาะขอบโต๊ะ มุมปากพลันเผยรอยยิ้มบางเบา
ที่แท้องค์หญิงฮวาหยางกำลังจะกลับมา
นับเป็นคนคุ้นเคยเก่าแก่จริง ๆ
ยิ่งกว่านั้น เมื่อก่อนนางก็เคยพบหนิงซวงเสวี่ยมาแล้ว ครั้งนี้คงมีเรื่องสนุกให้ชมเป็นแน่
องค์หญิงฮวาหยางเป็นธิดาบุญธรรมของไทเฮา เนื่องจากบิดามารดาของนางเคยช่วยชีวิตไทเฮา จึงได้รับแต่งตั้งเป็นองค์หญิงและถูกเลี้ยงดูอยู่ใต้พระอุปถัมภ์ของไทเฮา เติบโตในวังมาตั้งแต่เยาว์วัย
ชาติที่แล้วนางหลงรักเซี่ยอวิ๋นเจี้ยนอย่างลึกซึ้ง ทว่าคนที่นางแต่งด้วยในท้ายที่สุดกลับเป็นจวินอวิ๋นโจว
และในบรรดาผู้คนทั้งหลาย นางเป็นคนที่คุ้นเคยกับพระสนมหนิงมากที่สุดรองจากจวินเฉินอวี้และจวินอวิ๋นโจว
……
สามวันต่อมา องค์หญิงฮวาหยางก็กลับเข้าวัง
นางอยู่ในเขตศักดินาของตนมาโดยตลอด เนื่องจากมิใช่เชื้อพระวงศ์โดยแท้ ฐานะจึงย่อมสู้เหล่าองค์หญิงแท้ ๆ ไม่ได้ ทว่าไทเฮาทรงโปรดปรานนางและปฏิบัติต่อนางประหนึ่งธิดาแท้ ๆ
หลังจวินเฉินอวี้ขึ้นครองราชย์ นางจึงไปยังเขตศักดินาของตน
ที่กลับมาครานี้ก็เพราะใกล้ถึงวันคล้ายวันประสูติของไทเฮาแล้ว
ในฐานะพี่สะใภ้ขององค์หญิง ฮองเฮาย่อมต้องแสดงไมตรีให้พอเป็นพิธี อย่างไรเสีย นางก็รู้ว่าไทเฮาโปรดปรานกุ้ยเฟยและไม่โปรดนาง ดังนั้นเมื่อถึงคราวเอาพระทัยไทเฮา นางย่อมไม่ยอมขาดตกบกพร่อง
งานเลี้ยงต้อนรับย่อมต้องจัดขึ้น เหล่าสนมรอองค์หญิงอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ เวินอวิ๋นเหมียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าเรียบเฉย