นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดือดดาลต่อหนิงซวงเสวี่ย
หนิงซวงเสวี่ยสะดุ้งจนไหล่สั่น มองจวินเฉินอวี้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา “สามี...”
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้วมุ่น “ไทเฮาสั่งให้เจ้ากักบริเวณอยู่ในตำหนักหว่านเหอ เจ้ากลับทำเหมือนไม่ได้ยิน บัดนี้ยังกล้าแอบออกมาเองอีกหรือ เจ้ายังเห็นกฎระเบียบในวังอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่”
เวินอวิ๋นเหมียนเดินออกมาและได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น จวินเฉินอวี้ยังคงเป็นห่วงหนิงซวงเสวี่ยอยู่ ท้ายที่สุด การฝ่าฝืนพระบัญชาของไทเฮาย่อมทำให้นางถูกลงโทษ และเมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้จวินเฉินอวี้คิดปกป้องนางก็ไม่อาจยื่นมือเข้าแทรกแซงได้
หนิงซวงเสวี่ยกลับไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมเหล่านี้ นางถลาเข้าไปกอดจวินเฉินอวี้ “สามี เสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจออกจากตำหนักหว่านเหอ เสวี่ยเอ๋อร์เพียงคิดถึงท่านเหลือเกิน”
นางแค่อยากมาดูว่าสามีอยู่กับเวินอวิ๋นเหมียนอย่างใกล้ชิดหรือไม่!
จวินเฉินอวี้ขมวดคิ้ว “คนมา พานางกลับไป”
หนิงซวงเสวี่ยเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสตรีร่างอรชรในชุดกระโปรงสีบัวอ่อนเดินออกมา
เมื่อเห็นเวินอวิ๋นเหมียน หนิงซวงเสวี่ยก็ชะงัก สมองราวกับถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง
เวินอวิ๋นเหมียนจงใจดึงเสื้อผ้าบนไหล่ให้เข้าที่
หนิงซวงเสวี่ยมีสีหน้าเจ็บปวด นางมองจวินเฉินอวี้อย่างผิดหวังสุดขีด ก่อนออกแรงผลักเขา หมายจะเข้าไปหาเวินอวิ๋นเหมียน
จวินเฉินอวี้มองออกว่านางคิดทำอะไร จึงคว้าตัวนางไว้ทันที ไม่ยอมให้นางทำร้ายเวินอวิ๋นเหมียน “ซวงเสวี่ย เจ้าจะทำอะไร!”
น้ำตาหนิงซวงเสวี่ยไหลพรั่งพรู “สามี ท่านปกป้องนางหรือ”
“กุ้ยเฟยมีฐานะสูงกว่า เจ้าเองก็ควรรู้จักกฎระเบียบเสียบ้าง!” จวินเฉินอวี้ไม่พอใจอย่างยิ่งกับความเอาแต่ใจและพฤติกรรมกร่างในวังของนาง
เหตุใดนางจึงรู้จักวางตัวให้เป็นเรื่องเป็นราวเหมือนแงม่วนบ้างไม่ได้!
ในวังหลังมีสตรีคนใดทำตัวไร้เหตุผลเช่นนาง วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง พยายามให้จักรพรรดิผู้มีราชกิจรัดตัวต้องวนเวียนอยู่รอบกายนาง!
หนิงซวงเสวี่ยมองจวินเฉินอวี้อย่างน้อยใจ “ท่านเปลี่ยนไปแล้ว”