บทที่ 217 กล่าวโทษติ้งชินอ๋องว่าคิดหมายเฟยผิน
เวินอวิ๋นเหมียนเงยหน้าขึ้นมอง “เกิดอะไรขึ้น?”
“บ่าวเห็นเสี่ยวฉางจื่อ คนรับใช้จิปาถะข้างกายหมอหลวงหลิ่ว แอบลอบค้นกากยาที่เหนียงเหนียงต้มไว้ ทั้งยังหยิบติดมือกลับไปด้วยขอรับ”
ได้ยินเช่นนั้น เวินอวิ๋นเหมียนก้มหน้าคลี่ยิ้มบาง “หมอหลวงหลิ่วเป็นคนสนิทของเสียนเฟย นางคงเข้าใจผิดว่าข้าลงมือกับองค์ชายใหญ่ของนาง จึงสงสัยว่าข้าตั้งครรภ์ ถึงได้ส่งคนมาตรวจสอบเป็นพิเศษ”
หนีอวี้เหิงกลับมีสีหน้าเคร่งขรึม “เหนียงเหนียง เสียนเฟยส่งคนมาตรวจสอบว่าเหนียงเหนียงตั้งครรภ์หรือไม่ หากยืนยันได้จริง เกรงว่านางจะคิดร้ายต่อเหนียงเหนียง”
เวินอวิ๋นเหมียนยิ้มเย็นชา “ข้าย่อมรู้ เรื่องนี้อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ช่วงสองวันนี้ไม่ต้องดื่มยาบำรุงครรภ์แล้ว”
หากเสียนเฟยคิดลงมือกับนางจริง ก็อย่าหาว่านางเหยียบเสียนเฟยขึ้นสู่ตำแหน่งเฟย
ตำแหน่งเฟยเป็นสิ่งที่นางเฝ้ารอมานานแล้ว
หนีอวี้เหิงรับคำอย่างนอบน้อม “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจแล้ว”
หลังหนีอวี้เหิงจากไป คนจากหน่วยราชการก็นำน้ำแข็งคลายร้อนส่งไปยังตำหนักต่าง ๆ
อวิ๋นหย่างกับอวิ๋นเฟยช่วยกันจัดวางไว้ในห้องชั้นใน
เวินอวิ๋นเหมียนเอนกายพิงหมอนนุ่ม อ่านหนังสืออย่างสงบ