กู้เฟิงหลิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกลากออกไปทั้งที่ยังตกตะลึง
จวินเฉินอวี้ช่วยเวินอวิ๋นเหมียนเช็ดน้ำตา ส่วนอวิ๋นหย่างและคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ในตำหนักก็รีบถอยออกไป เหลือเพียงเวินอวิ๋นเหมียนกับจวินเฉินอวี้สองคน
เวินอวิ๋นเหมียนเอนกายซบอ้อมแขนจวินเฉินอวี้ตามจังหวะ เอ่ยว่า “เมื่อครู่ขอบพระทัยฮ่องเต้ที่ทรงปกป้องหม่อมฉัน หากไม่ได้ฮ่องเต้ หม่อมฉันคงต้องเสียใจเป็นแน่”
นางเงยหน้ามองจวินเฉินอวี้ “ยามฮ่องเต้ปรากฏกายอยู่ข้างหม่อมฉัน หม่อมฉันรู้สึกว่า เพียงมีฮ่องเต้เป็นที่พึ่งพิงก็ดีเหลือเกินแล้ว”
ถ้อยคำของนางแทบทำให้หัวใจจวินเฉินอวี้หลอมละลาย เขาเองก็สงสารแงม่วนยิ่งนัก “เรื่องเวินฟู่อันทำให้เจ้าตกใจหรือไม่?”
วันนี้แงม่วนต้องเผชิญทั้งการปลิดชีพตนเองของเวินฟู่อันและคำด่าทอจากกู้เฟิงหลิง จวินเฉินอวี้จึงรู้สึกละอายใจอยู่ในอก
เขารู้ดีว่าที่ส่งแงม่วนไปพบเวินฟู่อันเป็นครั้งสุดท้ายในคุก ก็เพื่อกิจการราชสำนัก และนับว่าใช้ประโยชน์จากนาง จึงทั้งสงสารและรู้สึกผิด
หากไม่ใช่เช่นนั้น เขาย่อมไม่ยอมให้นางย่างเท้าเข้าไปในสถานที่อย่างคุก
ลำคอของเวินอวิ๋นเหมียนแห้งผาก “หม่อมฉันไม่ได้ตกใจ...”
จวินเฉินอวี้รู้ว่านางพูดเช่นนี้เพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง
หลังปลอบประโลมเวินอวิ๋นเหมียนอย่างอดทน จวินเฉินอวี้จึงเอ่ยถาม “แงม่วนรู้หรือไม่ว่าเหตุใดวันนี้เราจึงให้เจ้าไปพบเวินฟู่อันในคุก?”