จวินเฉินอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเย็นชาอย่างกะทันหัน “ที่แท้ต่อหน้าเจิ้นก็เสแสร้งทั้งสิ้น”
ท่านกงกงลู่ชะงักงัน ในใจพลันกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ
นี่...กำลังพูดถึงพระสนมเหวี่ยนเหนียงเหนียงหรือ?
จวินเฉินอวี้รู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก แต่กลับไม่อาจเอ่ยออกมาได้ สีหน้าจึงยิ่งหม่นคล้ำ
เขาลุกขึ้นเดินออกไปทันที
เสี่ยวลู่จื่อรีบตามไป “ฮ่องเต้ จะเสด็จไปที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
จวินเฉินอวี้ไม่ตอบ ท่านกงกงลู่จึงรีบเรียกขบวนเสลี่ยงมารับเสด็จ
เขาไม่ได้ตรัสว่าจะไปที่ใด ท่านกงกงลู่จึงทำได้เพียงติดตามไปพร้อมกับคนอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง
แม้สายลมเย็นจะพัดผ่าน จวินเฉินอวี้ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย
ขณะที่ท่านกงกงลู่กำลังคิดหาวิธีปลอบฮ่องเต้ พลันได้ยินเสียงสนทนาของนายบ่าวคู่หนึ่งดังมาจากไม่ไกล