ด้านนอก อวิ๋นหย่างถือสมุดเล่มหนึ่งเดินเข้ามา “บ่าวถวายบังคมฮ่องเต้ นี่คือบันทึกการเบิกยาจากกรมหมอหลวง ซึ่งบ่าวรับคำสั่งจากเหนียงเหนียงไปนำมาเพคะ”
“ในนี้บันทึกไว้ว่า หงซินที่คอยปรนนิบัติเยวี่ยผินเหนียงเหนียง ให้คนไปเบิกดอกกุ้ยฤดูหนาวกับหม่าซวิ่นเมื่อสามวันก่อน ยาทั้งสองชนิดใช้รักษาอาการฟกช้ำและบาดเจ็บจากการหกล้ม”
เวินอวิ๋นเหมียนกล่าวว่า “ฮ่องเต้ น้องเยวี่ยเพิ่งบาดเจ็บเมื่อเช้านี้ เหตุใดสามวันก่อนจึงให้คนเตรียมยาเหล่านี้ไว้ หรือว่ายังมีที่ใดได้รับบาดเจ็บอีกเพคะ?”
หนิงฉือจินชะงักงัน แววตาฉายความสับสนวูบหนึ่ง ทว่าไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง
“เมื่อสองวันก่อนหม่อมฉันเผลอชนข้อศอกกับมุมโต๊ะ จึงให้หงซินไปเบิกยามา บัดนี้แขนหายดีแล้ว ยาเหล่านั้นก็ใช้กับขาได้พอดี”
เวินอวิ๋นเหมียนยกยิ้ม “ฮ่องเต้ หมอหลวงหนีอยู่ด้านนอกพอดี มิสู้ให้เขาเข้ามาตรวจน้องเยวี่ยสักหน่อยเพคะ บาดแผลใหม่กับบาดแผลเก่าจำแนกได้ง่ายยิ่ง”
หนิงฉือจินกำขอบโต๊ะแน่นฉับพลัน นึกไม่ถึงว่าการยุยงของตนจะไร้ผล ซ้ำเวินอวิ๋นเหมียนยังเตรียมวิธีโต้กลับนางไว้แต่เนิ่นๆ นี่มันเรื่องอันใดกัน?
หรือมีคนข้างกายแพร่งพรายความลับออกไป?
จวินเฉินอวี้อนุญาตให้หนีอวี้เหิงเข้ามา ตอนแรกหนิงฉือจินยังต่อต้านอย่างยิ่ง “ฮ่องเต้ หม่อมฉันเป็นสตรีในวังหลัง จะให้หมอหลวงตรวจหัวเข่าได้อย่างไรเพคะ?”
“มีโรคก็ต้องรักษา ในเมื่อบาดเจ็บแล้ว จะไม่รักษาได้อย่างไร” ที่จริงจวินเฉินอวี้มองเล่ห์เหลี่ยมของหนิงฉือจินออกหมดแล้ว
หนิงฉือจินกัดริมฝีปากแน่น คิดจะใช้การเอาแต่ใจไร้เหตุผลหลีกเลี่ยงการรักษาของหนีอวี้เหิง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของจวินเฉินอวี้ นางก็ทำได้เพียงยอมแพ้