สนมซูได้ยินคำพูดของแม่นมหลิน ก็ขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ “ในเมื่อเอาชีวิตนางไม่ได้ เช่นนั้นก็ทำให้นางหมดโอกาสมีบุตรไปเสีย! เรื่องนี้เจ้าคงทำได้กระมัง?”
เวินเล่อเยียนได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้น “เหนียงเหนียง ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น พระสนมเหวี่ยนไม่อาจมีบุตรได้อยู่แล้ว”
ดวงตางามหยาดเยิ้มของสนมซูฉายแววเย็นชา “เปิ่นกงรู้ว่านางมีบุตรไม่ได้ตอนเพิ่งเข้าวัง ทว่าบัดนี้ฮ่องเต้ให้จางเม่ยปรับสมดุลร่างกายให้นางมานานถึงเพียงนี้ นางย่อมมีบุตรได้แน่ เปิ่นกงจะปล่อยให้นางมีโอกาสตั้งครรภ์ไม่ได้เด็ดขาด!”
เวินเล่อเยียนรีบส่ายหน้า ก่อนเปิดเผยความลับของจวนโหวออกมาตรง ๆ “เหนียงเหนียงเข้าใจผิดแล้วเพคะ ที่หม่อมฉันหมายถึงคือ นางเคยกินยาเม็ดหนึ่ง!”
“ก็คล้ายกับโอสถให้กำเนิดบุตรของหม่อมฉัน โอสถที่นางกินเรียกว่าโอสถโฉมงาม ยานี้ทำลายร่างกาย ต่อให้ชีพจรที่จับได้จากภายนอกดูไม่เลว แต่แท้จริงแล้วรากฐานร่างกายของนางเสียหายไปนานแล้วเพคะ”
สนมซูหรี่ตาลง “เจ้าว่าอะไรนะ? โอสถโฉมงามหรือ? นั่นคือสิ่งใด?”
เวินเล่อเยียนรู้ดีว่าสนมซูมีวิธีการโหดเหี้ยม ขอเพียงนางเล่าเรื่องของเวินอวิ๋นเหมียนออกไปทั้งหมด สนมซูย่อมกำจัดเวินอวิ๋นเหมียนแน่
“เหนียงเหนียง โอสถโฉมงามนี้เป็นยาที่บิดาของหม่อมฉันให้ผู้เชี่ยวชาญปรุงขึ้น หลังจากกินเข้าไปแล้ว รูปลักษณ์จะงดงามโดดเด่นยิ่งขึ้นเพคะ”
“เหนียงเหนียงลองดูสตรีในวังหลังยามนี้สิ มีผู้ใดงดงามทัดเทียมนางบ้าง ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากโอสถโฉมงามเพคะ”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?” สนมซูมีแววประหลาดใจในดวงตา ไม่น่าเล่าว่านางจิ้งจอกผู้นั้นจึงงดงามเย้ายวน จนฮ่องเต้ลุ่มหลงนางถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เป็นเพราะกินยาเข้าไปนี่เอง!
“เช่นนั้นก่อนหน้านี้พระสนมเหวี่ยนขี้ริ้วมากหรือ?” สนมซูจ้องเวินเล่อเยียนด้วยความสงสัยระคนคาดหวัง