เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉินฮั่นก็ฝึกฝนอย่างเงียบงัน
ปัง ปัง ปัง!
ทันใดนั้น เสียงเคาะก็ดังมาจากด้านนอก ฉินฮั่นหันไปมอง พบว่าเป็นเถาแตงโมดูดเลือด กำลังจับกระต่ายตัวหนึ่งอยู่
เถาวัลย์เส้นหนึ่งเคาะม่านแสง พยายามมุดเข้ามา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
ตอนเพิ่งพลบค่ำ เถาแตงโมดูดเลือดตื่นขึ้นมาก็ลองบุกเข้ามาทันที แต่ถูกม่านแสงขวางไว้
คราวนี้มันพันม่านแสงไว้แน่น แล้วฟาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรี่ยวแรงยิ่งมากกว่าตอนเพิ่งพลบค่ำเสียอีก
เมื่อเห็นกระต่ายถูกมันตีจนแหลก เลือดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าถูกดูดจนหมด ฉินฮั่นก็กลืนน้ำลาย
“สัตว์ประหลาดนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว”
ฉินฮั่นกลอกตา “เห็นทีต้องหาวิธีฆ่ามันให้ได้”
เขาสวมเสื้อผ้าป่านหยาบ ลุกขึ้นยืนตรงปากถ้ำ มองออกไปด้านนอก เถาแตงโมดูดเลือดใต้แสงจันทร์เลื้อยเลียบม่านแสงมาหยุดตรงหน้าเขา
“เจ้าขโมยหีบของข้าไป ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”
ปากของมันเปื้อนเลือด ส่งเสียงชื้นแฉะออกมา “ข้าจะตีเจ้าให้แหลกเหมือนกระต่ายตัวเมื่อครู่นี้ทั้งเป็น”
ฉินฮั่นรู้ดีว่าเมื่อพ้นช่วงคุ้มครองสามวัน หากตนไม่มีวิธีรับมือ มันย่อมทำตามที่พูดแน่นอน
เปิดดูคุณสมบัติส่วนตัว:
【ชื่อ】: ฉินฮั่น
【พรสวรรค์】: ขาว
【ขอบเขต】: มนุษย์ปุถุชนระดับ 1 (0/200)
【ระบบการฝึกฝน】: ผู้บำเพ็ญเต๋า
【สามวิญญาณ】: 3+1
【เจ็ดจิต】: 5+1
【ค่าพลังชีวิต】: 60
【ค่าพลังปราณ】: 10+5
【พลังโจมตี】: 6
【พลังป้องกัน】: 4
【เคล็ดวิชา】: วิชาหลัก วิถีไร้ลักษณ์สร้างฐาน—ภาคปุถุชนระดับ 1 (0/200)
มีช่องเคล็ดวิชาเพิ่มขึ้นมา และยังมีพลังปราณปรากฏขึ้นด้วย
วิชาเรียกลมเรียกฝนระดับ 1 ใช้พลังปราณพื้นฐาน 8 หน่วย
ฉินฮั่นหรี่ตา มองอิทธิฤทธิ์วิชานี้ แล้วหันไปมองเถาแตงโมดูดเลือดด้านนอก
“มันเป็นปีศาจประหลาดจำพวกพืช ถ้า...”
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ฉินฮั่นก็ลองเจรจา “ข้าเป็นฝ่ายผิดที่เอาของของเจ้าไป ไม่สู้มาทำข้อตกลงกันดีหรือไม่?”
“มนุษย์ไร้ยางอายอย่างเจ้า เป็นขโมยแท้ ๆ จะมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกับข้าได้?”
เถาแตงโมดูดเลือดแสยะปาก “แต่ถ้าเจ้าตักเลือดให้ข้าวันละถัง ข้าอาจพิจารณาไว้ชีวิตเจ้าไปก่อน”
“ถังหนึ่ง?”
“ดูดข้าจนหมดตัวจะได้เลือดถึงถังหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!”
ฉินฮั่นด่าในใจพลางมองมัน แล้วชูมือขึ้น “เอาอย่างนี้ ตอนกลางวันข้ารดน้ำให้เจ้า เป่าลมให้เจ้าได้ เหมือนอย่างนี้...”
เขาใช้วิชาเรียกลมเรียกฝน หมอกก่อตัวเป็นบริเวณกว้างสองเมตร มีฝนปรอยและสายลมพัดลงมาเฉพาะจุด
คงอยู่ได้ราวแปดนาที หากเทียบกับฝนห่าใหญ่ที่ปกคลุมเมืองไกลหลายร้อยลี้แล้ว นับว่าเทียบกันไม่ติด
แต่ในสายตาของเถาแตงโมดูดเลือด นี่กลับเป็นปาฏิหาริย์ “เป็นไปไม่ได้! มนุษย์ที่ยังไม่ถึงขั้นหลอมปราณอย่างเจ้า ใช้อิทธิฤทธิ์เช่นนี้ได้อย่างไร?”
ฉินฮั่นควบคุมสายลมและสายฝนให้รดลงบนขาของมัน ไม่พูดอะไร เพียงใช้การกระทำทำให้มันรู้สึกสบายขึ้นเรื่อย ๆ
“สูงขึ้นอีกหน่อย ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ สบายเหลือเกิน” เถาแตงโมดูดเลือดเริ่มเคลิบเคลิ้ม
“สบายใช่หรือไม่!”
ฉินฮั่นรีบฉวยโอกาสพูดถึงจุดประสงค์ “เจ้าดูสิ ตอนมีแดด ข้าจะเป่าลมให้เจ้าแปดนาทีทุกหนึ่งชั่วยาม เจ้าว่าอย่างไร?”
เขามีเคล็ดวิชาอยู่กับตัว ความเร็วในการฟื้นฟูพลังปราณจึงไม่ช้า พูดได้ว่าตราบใดที่พลังยังไม่หมดก็ใช้ได้เรื่อย ๆ แต่สิทธิ์ในการตัดสินใจต้องอยู่ในมือเขา
เถาแตงโมดูดเลือดกลอกตา ก่อนปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้ เจ้าต้องเป่าให้ข้าตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้แหลก”
“เจ้าต้องถ่ายทอดอิทธิฤทธิ์วิชานี้ให้ข้าด้วย ไม่อย่างนั้นข้าจะทรมานเจ้าไปเรื่อย ๆ” มันพูดยิ่งได้ใจกว่าเดิม ราวกับทำเช่นนั้นได้จริง
“ไม่มีทาง พลังฝึกตนของข้ายังต่ำ อย่างมากก็เป่าให้ได้หนึ่งครั้งทุกชั่วยาม”
ฉินฮั่นจ้องเถาแตงโมดูดเลือด แผ่ท่าทีแข็งกร้าวออกมา “อยากฉีกข้าเป็นชิ้น ๆ ก็เชิญ แต่เข้ามาให้ได้ก่อนค่อยพูด”
พูดจบ ฉินฮั่นก็อาศัยช่วงเวลาที่ยังเหลือ ควบคุมน้ำให้รดลงบนหัวมัน
“โอ้ สบายเหลือเกิน” เถาแตงโมดูดเลือดที่ถูกฝนรดหัวหรี่ตาด้วยความสบายใจ
“ตอนพลบค่ำเจ้าก็ลองแล้วไม่ใช่หรือ ที่นี่ของข้า ต่อให้ข้าไม่ออกไปก็ไม่มีอะไรเสียหาย”
เถาแตงโมดูดเลือดหรี่ตา แล้วยกเถาวัลย์ขึ้นเคาะม่านแสงสองสามที มันเข้ามาไม่ได้จริง ๆ
“ได้ ข้าตกลง แต่ตอนกลางคืนเจ้าต้องเป่าให้ข้าทุกหนึ่งชั่วยามด้วย”
เถาวัลย์ของมันรองคางไว้ ตลอดทั้งวันมันดูดเลือดอยู่แล้ว สายฝนกับสายลมนี้จึงเป็นความสุขอย่างที่สุด
แต่ฉินฮั่นกลับปฏิเสธ “กลางคืนไม่ได้ เว้นแต่ว่าเจ้าจะจับสัตว์ที่ใกล้ตายมาให้ข้า”
“เหมือนกระต่ายที่เจ้าจับมานั่นแหละ ส่งตัวที่ร่อแร่ให้ข้า ข้าจะพยายามช่วยเจ้าได้สองถึงสามครั้งต่อชั่วยาม”
“อย่างไรเสีย ข้ายังต้องฝึกฝน” ฉินฮั่นเผยจุดประสงค์สุดท้ายออกมา
พอเถาแตงโมดูดเลือดได้ยินว่าเขาช่วยได้ถึงสามครั้งต่อชั่วยาม
มันคำนวณดูเอง ครั้งละแปดนาที สามครั้งก็ยี่สิบสี่นาที ดวงตาของมันพลันเป็นประกาย
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ฉินฮั่นก็กัดฟันพูดอย่างเด็ดขาด “แน่นอน หากเจ้ายังมีหีบสมบัติอีก ข้าจะรดน้ำให้เจ้าหนึ่งชั่วยาม แต่หลังจากนั้นข้าต้องพัก”
รดน้ำให้หนึ่งชั่วยาม คำพูดนี้เย้ายวนกว่าทุกอย่างก่อนหน้า โดยเฉพาะเมื่อช่วงแปดนาทีเพิ่งจบลง
ผิวที่แห้งผากทำให้มันรู้สึกทรมาน
เถาแตงโมดูดเลือดจึงรีบวิ่งออกไปไกล ไม่สนใจเรื่องให้เขาถ่ายทอดวิชาอีกต่อไป
มันวิ่งไปพลางคิดไปพลาง “ถ้าสะสมเวลาไว้ใช้ตอนเที่ยงวันได้ คงสุขสบายไม่น้อย”
ตอนเที่ยงมันต้องใช้อิทธิฤทธิ์ของตนเอง ถึงจะรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง
“วิ่งเร็วไม่เบาเลย”
ฉินฮั่นมองแผ่นหลังของเถาแตงโมดูดเลือด พึมพำว่า “ความเร็วนี้เกินไปแล้ว”
คุณสมบัติเจ็ดจิต 160 แต้ม ช่างน่ากลัวโดยแท้
ฉวยโอกาสตอนมันจากไป รีบฝึกฝนต่อ
ตีหนึ่ง!
‘ตึง ตึง ตึง’
ม่านแสงถูกเคาะ
ฉินฮั่นเดินออกจากถ้ำ เห็นเถาแตงโมดูดเลือดพยายามยัดกระต่ายเข้ามา แต่ไม่เป็นผล
“ข้าจะเอาพวกมันให้เจ้าอย่างไร?” มันเห็นฉินฮั่นก็รีบถาม
ฉินฮั่นชี้ไปยังม่านแสงคุ้มครองมือใหม่ “เอาพวกมันแนบไว้กับม่านแสงก็พอ”
“อ้อ!”
เถาแตงโมดูดเลือดไม่เข้าใจว่าทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย
ฉินฮั่นใช้วิชาเรียกลมเรียกฝน ควบคุมสายฝนให้ตกลงบนหัวมัน
“สบายเหลือเกิน เจ้าจะทำอะไรก็เชิญ”
มันหลับตาเพลิดเพลิน ไม่สนใจแล้วว่าเขาจะทำอะไร
ฉินฮั่นคว้าพลั่วเหล็ก เดินไปยังขอบม่านแสง แล้วฟาดซ้ำใส่กระต่ายที่ใกล้ตาย
【ข้อความส่วนตัว: ท่านสังหารกระต่ายตาโลหิตขนขาวขั้นปุถุชนระดับ 5 ซึ่งมีระดับสูงกว่าท่าน ได้รับค่าประสบการณ์ +100 ท่านสังหารกระต่ายตาโลหิตขนขาวขั้นปุถุชนระดับ 10 ซึ่งมีระดับสูงกว่าท่าน ได้รับค่าประสบการณ์ +1000】
【ท่านข้ามขั้นสังหารกระต่ายตาโลหิตขนขาวขั้นหลอมปราณระดับ 1 ได้รับค่าประสบการณ์ +1 หมื่น】
“บัดซบ!”
“ของดรอปเพียบ!”
ไม่คิดเลยว่าปีศาจประหลาดนี่จะใจดีขนาดนี้ ยังจับตัวที่มีพลังฝึกตนมาให้ด้วย แถมตีจนพลังชีวิตเหลือแค่หยิบมือ เกราะป้องกันก็ถูกทำลายจนหมด
ถ้าให้เขาลงมือเอง คงทำความเสียหายไม่ได้แม้แต่น้อย
สังหารศัตรูที่มีระดับสูงกว่าได้ค่าประสบการณ์มาก สองวันนี้ถ้าไม่รีดประโยชน์จากมันให้หมดก็คงเสียของเกินไป
เขาใช้พลั่วเขี่ยซากศพเข้ามา
【ต้องการแยกชิ้นส่วนหรือไม่!】
【ฟังก์ชันแยกชิ้นส่วนใช้ได้เฉพาะช่วงคุ้มครองมือใหม่ หลังจากนั้นต้องลงมือเอง!】
“แยกชิ้นส่วน!” มีของดีอยู่ตรงหน้า ไม่ใช้ก็เสียเปล่า
【ได้รับวัตถุดิบทั่วไป: หัวกระต่าย ×15 ขนสัตว์ ×15 เนื้อกระต่าย ×30】
【วัตถุดิบสีขาว: หัวกระต่าย ×1 หนังกระต่าย ×1 อุ้งเท้ากระต่าย ×4 กระดูกกระต่าย ×8 เนื้อกระต่าย ×2】
ยังได้ของนอกเหนือความคาดหมาย วัตถุดิบที่มีคำว่าสีขาวหมายถึงสามารถนำไปสร้างอุปกรณ์ระดับพื้นฐานหรือทำขนมอบได้
ฉินฮั่นยิ้มพลางเปิดดูหน้าจอเกม ผู้เล่นที่มุดดินได้บอกว่าสามารถแลกเปลี่ยนดินทรายได้
“ขอดูหน้าจอแลกเปลี่ยนหน่อย”
“ที่แท้เนื้อสัตว์อสูรที่มีขอบเขตฝึกตน หากกินเข้าไปจะช่วยเติมพลังปราณและเพิ่มความเร็วในการฝึกฝน แบบนี้ขายไม่ได้แล้ว”
“ฟังก์ชันแยกชิ้นส่วนช่างดีจริง ๆ นอกจากหัวแล้ว ของทุกอย่างเพิ่มเป็นสองเท่า”
ฉินฮั่นเปิดดูหน้าจอแลกเปลี่ยน พลางอุทานเป็นระยะ “โอ้โห ยังมีระบบฝากประมูลที่จัดการให้อัตโนมัติด้วย จะมัวรออะไรอีก ลงขายเลย!”
การฝากประมูล: กำหนดราคาขั้นต่ำไว้ แล้วปล่อยให้เกมจัดการเอง ผู้เสนอราคาสูงสุดเป็นผู้ชนะ ไม่ต้องเสียเวลากับการต่อรองที่ไร้ประโยชน์ อีกทั้งยังประมูลโดยไม่เปิดเผยชื่อได้ สะดวกสบาย ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกก่อกวน
ช่องสนทนาซื้อขายที่ฉินฮั่นใช้อยู่:
“พ่อค้าหน้าเลือด พ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ!”
“ไม้ของข้า 5 หน่วย แลกได้แค่เนื้อกระต่ายชิ้นเล็ก ๆ เอง”
“ผู้ให้ราคาสูงสุดได้ไป ซื้อไม่ไหวก็อย่าซื้อ”
“เนื้อกระต่ายไม่ค่อยอิ่มท้องก็จริง แต่อย่างน้อยก็เป็นเนื้อโปรตีนต่ำ มีใครต้องการผลไม้ป่าบ้าง?”
“ตั้งราคากันสูงลิ่วแบบนี้ ซื้อไม่ไหว ขอตัวล่ะ”
ไม่ใช่ทุกคนจะเอาตัวรอดเก่ง คนส่วนใหญ่มีเสบียงติดมือเพียงพอกินตามปกติหนึ่งวัน ซึ่งยังเป็นของที่มือใหม่ได้รับมา
ไม่ว่าจะฝึกฝนหรือทำงาน ในช่วงนี้ล้วนต้องใช้เสบียง
ตีสาม
เถาแตงโมดูดเลือดออกไปล่าเหยื่ออีกครั้ง มันพึมพำกับตัวเองว่า
“คราวนี้ต้องสะสมเวลาไว้รดน้ำตอนเที่ยงให้พอ ข้าจะได้นอนหลับสบายสักตื่น แล้วค่อยหาทางชิงวิชานี้มา ฆ่ามนุษย์นี่เสีย”
ฉินฮั่นซึ่งได้รับการคุ้มครองจากม่านแสงมือใหม่ได้ยินเสียงจากไกล ๆ แววตาก็เย็นเยียบลง สมแล้วที่ปีศาจประหลาดพวกนี้ไว้ใจไม่ได้
ก็ดีเหมือนกัน เจ้าคิดจะฆ่าข้า แล้วเหตุใดข้าจะคิดฆ่าเจ้าไม่ได้?
ตีห้าครึ่ง
ใกล้รุ่งสาง เถาแตงโมดูดเลือดจึงคาบซากกระรอกมาหลายตัว
ตัวหนึ่งสูงเกินหนึ่งเมตร ดูท่าจะเป็นปีศาจประหลาดขั้นหลอมปราณด้วย
“เถาแตงโมดูดเลือดนี่ ที่แท้ก็เป็นปีศาจดีอยู่เหมือนกัน”
คราวนี้เขาจะได้ร่ำรวยอีกแล้ว ขณะกำลังคิดเช่นนั้น เสียงสรุปผลการฝากประมูลก็ดังขึ้น!
【ข้อความส่วนตัว: หัวกระต่าย 15 หัว หนังกระต่าย 15 ผืน และเนื้อกระต่ายที่แบ่งเป็น 60 ส่วนซึ่งท่านฝากขายเมื่อคืน ขายหมดแล้ว หักค่าธรรมเนียม... ยินดีด้วย ท่านได้รับ...】