หยุนอี้ยิ้มบาง ๆ “ฉันเป็นคนของผู้บัญชาการ ทุกอย่างให้ผู้บัญชาการเป็นคนจัดการค่ะ”
โหลวฝู่เฉินชะงักไป ก่อนเลิกคิ้วมองเธอ “ว่าง่ายขนาดนี้เชียว?”
หยุนอี้คิดในใจ: ถ้าไม่ว่าง่าย ค่าความพึงพอใจที่คุณมีต่อฉันก็ติดลบไปแล้วนะ ชาตินี้ฉันยังอยากอายุยืนถึงร้อยปีอยู่เลย! ถ้าค่าความพึงพอใจไม่ถึง 100 ฉันก็อยู่ได้แค่ถึงอายุ 50 เท่านั้น!
จู่ ๆ โหลวฝู่เฉินก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เมื่อวานเธอยังเรียกชื่อเขาอยู่เลย ตอนที่อ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างเขา ยังเรียกเขาว่าอาเฉินด้วยซ้ำ แล้วทำไมตอนนี้...ถึงกลับไปเรียกเขาว่าผู้บัญชาการเหมือนตอนเพิ่งเจอกันอีกล่ะ?
โหลวฝู่เฉินอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนราวระเบียง หยุนอี้ไม่มีที่ให้จับยึด แถมเท้ายังลอยคว้างจากพื้น จึงอดร้องออกมาไม่ได้
โหลวฝู่เฉินเชยคางเธอ “ทำไมเรียกห่างเหินขนาดนี้? กลับมาเรียกฉันว่าผู้บัญชาการอีกแล้วเหรอ?”
หยุนอี้คว้าปกเสื้อของโหลวฝู่เฉินไว้แน่น กลัวว่าจะร่วงลงไป “เมื่อกี้ได้ยินพวกคนรับใช้เรียกคุณว่าผู้บัญชาการ ฉันก็เลยเผลอเรียกตามน่ะ...”