แต่เขาก็กลัวว่าพี่สาวจะไม่ชอบ จึงอดกลั้นความรู้สึกไว้ในใจ ทั้งกระวนกระวายและไม่สบายใจ
ซ่งเยี่ยนเจ๋อกดร่างเธอไว้ใต้กาย แล้วจุมพิตลงบนริมฝีปากของเธอ
หยุนอี้มองเสื้อผ้าของเขากับของเธอที่กองพันกันอยู่บนพื้น ก่อนจะหลับตาลง
“เธอ...”
หยุนอี้ยกมือขึ้นลูบแก้มของซ่งเยี่ยนเจ๋อ “น้องชาย เบามือหน่อยนะ...”
……
เมื่อตื่นขึ้นมาในวันถัดไป ความเหนอะหนะบนร่างกายก็หายไปแล้ว รู้สึกสะอาดสดชื่น คิดดูแล้วหลังจากเมื่อคืนเธอเหนื่อยจนหลับไป ซ่งเยี่ยนเจ๋อคงอุ้มเธอไปอาบน้ำ
หยุนอี้ยกมุมปากยิ้ม วัยน้องนี่ดีจริง ๆ ทั้งเรี่ยวแรงเหลือเฟือ แถมยังรู้จักปรนนิบัติพี่สาว
หยุนอี้รู้สึกคอแห้ง จึงคิดจะลงจากเตียงไปดื่มน้ำ ทว่าพอขยับ หลังเอวก็พลันเจ็บแปลบเหมือนถูกฉีกกระชาก
เจ็บปนสุข...บางทีความรู้สึกก็คงเป็นแบบนี้
“น้องชายคนนี้นี่มัน...แรงดีจริง ๆ...”
“อึก...”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อที่กำลังทอดไข่อยู่ในครัวได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน ก็รีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้แต่ตะหลิวในมือก็ยังวางไม่ทัน
“พี่สาว เป็นอะไรหรือเปล่า?”
หยุนอี้จำต้องเอนตัวลงนอนตามเดิม “ฉันอยากดื่มน้ำ”
พอพูดออกไป หยุนอี้ก็สะดุ้งกับเสียงแหบพร่าของตัวเอง ทั้งหมดเป็นเพราะเมื่อคืนเขาเอาแต่ให้เธอเรียกชื่อเขา เรียกอยู่ทั้งคืน ทั้งที่เสียงของเธอหวานนุ่มแท้ ๆ ตอนนี้กลับแทบจะกลายเป็นเสียงแหบห้าวไปแล้ว
ซ่งเยี่ยนเจ๋อเดินออกไป ไม่นานก็ยกน้ำอุ่นหนึ่งแก้วกับน้ำแกงลูกแพร์หนึ่งถ้วยกลับมา
เขาประคองหลังหยุนอี้ให้เอนพิงอก “พี่สาว นี่น้ำแกงลูกแพร์ที่ผมเพิ่งต้ม ช่วยชุ่มคอและลดอาการอักเสบ ดื่มช้า ๆ นะ”
หยุนอี้จับมือซ่งเยี่ยนเจ๋อ แล้วดื่มน้ำแกงลูกแพร์จนหมดถ้วยจากมือเขา
ขณะที่กำลังดื่ม จู่ ๆ ก็มีเสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตู