“ผู้ชายพวกนั้นเป็นอะไรกัน?”
“คุณแตะต้องพวกเขาได้ยังไง?”
มือของหยุนอี้ถูกเขาถูจนแดง เธอขยับหลบไปด้านหลังเล็กน้อย “โหลวฝู่เฉิน รีบปล่อยฉันนะ คุณทำฉันเจ็บแล้ว!”
โหลวฝู่เฉินรีบคลายมือที่กำแน่นของเธอ หยุนอี้อธิบายว่า “สำหรับหมอแล้ว ไม่มีเรื่องชายหญิง ในสายตาฉัน พวกเขาก็เป็นแค่เนื้อหนังชิ้นหนึ่ง”
“เมื่อครู่สิ่งที่ฉันทำก็คือตรวจดูบาดแผลบนเนื้อหนังเหล่านั้น เพื่อให้แผลหายเร็วขึ้น และพยายามลดความเจ็บปวดของเจ้าของร่างให้มากที่สุด”
โหลวฝู่เฉินคาดคั้น “แล้วผมล่ะ?”
“ในสายตาคุณ ผมก็เป็นแค่เนื้อหนังชิ้นหนึ่งเหมือนกันหรือ?”
หยุนอี้หันกลับมา ยกมือขึ้นลูบคิ้วที่ขมวดแน่นของเขาให้คลายลง “ผู้บัญชาการทหารย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว คุณกับพวกเขาไม่เหมือนกัน”
หึงไปหมดทุกเรื่องเลยหรือไง?
แม้แต่เนื้อหนังชิ้นหนึ่งก็ยังหึงหรือ?
โหลวฝู่เฉินดึงเธอเข้าไปในบันไดหนีไฟอย่างแรง กดเธอแนบกับผนัง มือหนึ่งสอดเข้าไปใต้ชุดกี่เพ้าที่ผ่าข้าง อีกมือประคองท้ายทอยเธอไว้ ก่อนก้มลงจูบริมฝีปาก