แต่สายตาของหยุนอี้กลับไม่ได้มองมาที่เขาเลยสักนิด ยังคงจ้องมักกะปักกะบนจอโทรทัศน์ไม่วางตา แถมยังยกมือปัดเขาออกไปด้วย “อย่ามาเดินเกะกะตรงหน้าพี่ บังพี่ดูการ์ตูนแล้ว”
“อีกอย่าง คุณไม่หนาวเหรอ?”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อจนใจ “ไม่หนาวครับ ทำงานบ้านจนตัวร้อนทั้งตัวแล้ว...”
เมื่อเห็นว่าในสายตาของหยุนอี้มีแต่การ์ตูน ซ่งเยี่ยนเจ๋อก็วางไม้ถูพื้นไว้ข้าง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหันหลังให้เธอแล้วนั่งลงบนโต๊ะตรงหน้า แผ่นหลังกว้างของเขาบังมักกะปักกะบนจอโทรทัศน์จนมิด
เขาพึมพำอย่างไม่พอใจ “พี่ครับ ในการ์ตูนมีใครกัน ถึงทำให้พี่ละสายตาไม่ได้ขนาดนี้”
หยุนอี้ดูดน้ำผลไม้ผ่านหลอด ก่อนตอบว่า “มีมักกะปักกะ แล้วก็เพื่อน ๆ ของเขา”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อ “……”
“ในสายตาพี่ ผมยังสู้มักกะปักกะไม่ได้เลยเหรอ?”
เขารู้ว่าหยุนอี้ชอบมักกะปักกะ ทั้งที่ปกติไม่เคยดูการ์ตูน แต่เขากลับอดนอนดูเรื่องเบบี้ในสวนจนจบ
เขาสังเกตว่ามักกะปักกะมีรถเข็นคล้ายจักรยานอยู่คันหนึ่ง บนนั้นบรรทุกฟองน้ำก้อนหนึ่ง สบู่ก้อนหนึ่ง และแตรได้
มักกะปักกะมักช่วยทำความสะอาด ล้างหน้าให้ตัวละครอื่น ๆ ในการ์ตูน ทั้งยังทำความสะอาดรถติงติงด้วย