หยุนอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนังสือ เผลอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว
แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงระเรื่อ เม้มริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไร ก้มมองซ่งเยี่ยนเจ๋อที่คุกเข่าอยู่ข้างเท้า หยาดเหงื่อบาง ๆ ผุดซึมทั่วร่าง
เขาเปลี่ยนไปจริง ๆ ตอนเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ แค่แตะมือเธอหรือจูบริมฝีปากเธอ เขาก็หน้าแดงอยู่ตั้งนาน
หลังจากมาอยู่ด้วยกัน เขายิ่งมองเธอด้วยแววตาประหม่าและหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ตลอดทั้งวัน ทั้งยังง่วนอยู่ในครัวตลอดวัน ทำของอร่อยสารพัดให้เธอ แต่พอเห็นเธอทีไรก็หน้าแดงทุกที
แต่ตอนนี้ ซ่งเยี่ยนเจ๋อกลับทำเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย แถมดูเหมือนจะเพลิดเพลินเสียด้วย
อีกอย่าง วิธีการของเขาก็มักทำให้หยุนอี้คาดไม่ถึงอยู่เสมอ
ดวงตาของเขาสวยมาก ตอนกลางวันดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่พอตกกลางคืน ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาอันน่าหวาดหวั่นและดุดัน
“พี่เอาแต่มองผมทำไมครับ เหม่ออยู่หรือเปล่า?”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อแทบไม่เคยเห็นหยุนอี้ทำหน้ามึนงงแบบนี้ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง
“เมื่อเช้าพี่…กินสับปะรดกับสตรอว์เบอร์รีหรือเปล่าครับ?”
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
เธออยากยื่นมือไปรับแก้วน้ำที่ใกล้จะหล่น แต่ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ พร่ามัว ก่อนร่างจะเบาหวิวขึ้นมาอย่างฉับพลัน โลกพลิกคว้าง ซ่งเยี่ยนเจ๋ออุ้มเธอไปที่ห้องนอน
……
ช่วงสองสามวันแรกหลังซ่งเยี่ยนเจ๋อกลับมา เขาเอาแต่คลอเคลียและชวนเธอทำเรื่องอย่างว่า ต่อมา หยุนอี้ก็หาที่ฝึกงานที่เกี่ยวข้องกับสาขาที่เขาเรียนให้ เพื่อให้เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ทำงาน
วันหนึ่ง ซ่งเยี่ยนเจ๋อออกไปทำงาน ส่วนหยุนอี้อยู่บ้านพิมพ์นิยาย ตกกลางคืน เธอนั่งกินไอศกรีมพลางพิมพ์งานอยู่ในห้องหนังสือ ประตูบ้านเปิดออก ซ่งเยี่ยนเจ๋ออาบน้ำเสร็จก็เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยิบไอศกรีมในมือเธอไป