เขาสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสะอาดสะอ้านราวกับนักศึกษาหนุ่มที่ยังเรียนไม่จบ
แต่เมื่อดวงตาคู่นั้นกวาดมองทั่วห้องรับรอง สายตาเย็นเยียบดุดันก็ทำให้ทุกคนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ซ่งเยี่ยนเจ๋อเดินตรงไปหยุดตรงหน้าหยุนอี้ น้ำเสียงฟังดูน้อยใจ ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดผ่านนายแบบที่ถือองุ่นอยู่ “พี่ครับ ทำไมทิ้งผมแล้วมาที่นี่ล่ะ?”
นายแบบผมสีเงินถูกเขาจ้องจนมือสั่น องุ่นร่วงลงพื้น
บรรณาธิการสวี่พึมพำว่า “เสี่ยวอี้ นี่แฟนเธอหรือน้องชายกันแน่? ดูแล้ว...ดุเอาเรื่องเลยนะ...”
ซ่งเยี่ยนเจ๋อโน้มตัวเข้าไปใกล้หูหยุนอี้ กลิ่นสบู่อาบน้ำหอมสดชื่นบนตัวเขาช่างแตกต่างกับกลิ่นน้ำหอมฉุนจัดในห้องรับรองอย่างสิ้นเชิง
เสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่ก็ดังพอให้ทุกคนในห้องได้ยิน “พี่ไม่รู้เหรอครับว่าคนที่นี่ไม่ใช่คนดี?”
“พี่ครับ ผมสะอาดที่สุด พวกเขาไม่สะอาดกันสักคน”
“ถ้าพี่อยากดู ผมถอดให้ดูที่บ้านก็ได้นะครับ”
ก็แค่โชว์กล้ามอกกับกล้ามท้องไม่ใช่หรือไง? เขาเองก็มี แถมกล้ามที่ฝึกมายังดูดีกว่านายแบบพวกนี้ตั้งเยอะ
เขาสูงกว่านายแบบทุกคนในที่นี้ กล้ามท้องของเขาก็เห็นชัดกว่าของใคร ๆ ไหล่กว้างเอวสอบของเขายังดูดีที่สุดด้วย