ร่างของโหลวฝู่เฉินทาบลงมา
「โหลวฝู่เฉิน ฉันหิว...」
คำประท้วงที่เหลือของหยุนอี้ถูกริมฝีปากของเขาปิดกั้นไว้ฉับพลัน
จูบของเขารุกเร้ารุนแรงจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบลงบนปากของเธออย่างแม่นยำ ตอนแรกเขาบดคลึงอย่างหนักหน่วง หยุนอี้ชะงักหายใจ มือยกขึ้นดันแผงอกแข็งแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับผลักเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย
ลิ้นของเขาฉวยจังหวะที่เธอเผยอริมฝีปากเพราะตกใจ รุกล้ำเข้ามาอย่างดุดัน กวาดชิงลมหายใจทุกอณูในโพรงปากของเธอ พร้อมกลิ่นยาสูบอันเข้มขรึมและไอร้อนจากตัวเขา
หยุนอี้รู้สึกเพียงเสียงอื้ออึงดังอยู่ในหัว ภาวะขาดอากาศทำให้เธอเวียนศีรษะ ร่างกายอ่อนระทวยลงอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อสัมผัสได้ว่าเธอเริ่มอ่อนลง จูบของโหลวฝู่เฉินก็ยิ่งเนิ่นนานและลึกซึ้งขึ้น ระหว่างที่ริมฝีปากและลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดุนกัน มีเสียงชื้นแผ่วเบาชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว
มือใหญ่ข้างหนึ่งกดท้ายทอยเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีได้แม้แต่น้อย ส่วนอีกข้างกลับเลื่อนไล้ไปตามสีข้างอย่างกระสับกระส่าย
「โหลวฝู่เฉิน ที่นี่เป็นหอพักนายทหารในเขตทหารไม่ใช่เหรอ?」
「จะมีคนเห็นไหม?」
「ไม่เห็นหรือไงว่าฉันล็อกประตูไว้แล้ว?」
ปลายนิ้วหยาบกร้านของโหลวฝู่เฉินลูบคลึงเนื้อนุ่มตรงเอวของเธอผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านเป็นระลอก
จากนั้นมือข้างนั้นก็สอดเข้าไปใต้ชายเสื้ออย่างชำนาญ ฝ่ามืออุ่นกว้างแนบลงบนผิวเนียนละเอียดโดยไม่มีสิ่งใดกั้น แล้วค่อย ๆ ลูบไล้ขึ้นตามแนวร่องกระดูกสันหลัง