“พี่ชาย”
“หึ่ง!”
ทันทีที่เสียงตอบรับนี้ดังขึ้น กฎการฆ่าของกุ้ยอี้แฝงกายก็ถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์
ใบหน้าของกุ้ยอี้แฝงกายที่เดิมยังพร่าเลือนและบิดเบี้ยว เริ่มดูดกลืนความทรงจำของลู่เสวี่ยเหยาอย่างบ้าคลั่งหลังได้รับการยอมรับจากกฎแห่งจิตใจ พยายามทำให้ภาพลักษณ์ของ “ลู่หลี” ปรากฏเป็นรูปธรรมอย่างสมบูรณ์ พร้อมเตรียมลงมือช่วงชิงพลังอันบดขยี้ทุกสิ่งในความทรงจำนั้น
ทว่าในชั่วขณะที่กุ้ยอี้แฝงกายพยายามเชื่อมต่อและช่วงชิงพลังนั้น!
“กร๊อบ…กร๊อบ!”
ร่างของกุ้ยอี้แฝงกายที่กำลังจะก่อตัวสมบูรณ์ พลันส่งเสียงแตกร้าวดังชัดเจน
การเคลื่อนไหวของมันชะงักค้างอยู่กับที่ ใบหน้าที่เลียนแบบขึ้นมานั้นกลับเผยความหวาดกลัวอย่างมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังจ้องมองห้วงลึกที่มิอาจหยั่งรู้ พร้อมสีหน้าสิ้นหวังสุดขีด!
ฐานะจอมจักรพรรดิ ห้ามจ้องมอง และยิ่งห้ามช่วงชิง!
กฎแห่งจิตใจของกุ้ยอี้แฝงกาย เมื่อสัมผัสฐานะจอมจักรพรรดิของลู่หลี ก็ถูกพลังสะท้อนกลับอันน่าสะพรึงกลัวเกินจินตนาการเล่นงานทันที!
เรื่องนี้ก็เหมือนกับตอน “หวงต้าเซียนขอรับการแต่งตั้ง” เจ้าเอี้ยยังกัดถามผู้คนว่าตนเหมือนมนุษย์หรือไม่ หากมีคนตอบตรง ๆ ว่า “ข้าเห็นเจ้าเหมือนพระเจ้าเจดีย์หงส์” เจ้าเอี้ยยังกัดก็จะถูกวิถีแห่งสวรรค์สะท้อนกลับจนสิ้นชีพและสลายวิญญาณในทันที หลักการก็เป็นเช่นเดียวกัน
สิ่งลึกลับระดับเอเพียงตัวเดียว คิดจะช่วงชิงความสามารถของจอมจักรพรรดิผู้กวาดล้างทั่วหล้ามาตลอดหมื่นยุคหมื่นสมัย แรงกดข่มจากฐานะที่สะท้อนกลับมาตามเส้นใยแห่งกฎนั้น ไม่ใช่สิ่งที่แกนลึกลับอันอ่อนแอของมันจะรับไหว
“ปัง!”
พร้อมกับเสียงทึบดังขึ้น กุ้ยอี้แฝงกายไม่เพียงช่วงชิงไม่สำเร็จ แม้แต่การคงรูปลักษณ์ปลอมแปลงเป็น “ลู่หลี” ก็ยังทำไม่ได้อีกต่อไป คล้ายหุ่นเชิดที่สายขาด คลื่นพลังลึกลับทั่วร่างของมันพลันดับวูบลงอย่างถาวรจนไม่อาจฟื้นคืน