บทที่ 8 สะสางกรรมเก่า จักรพรรดิมารออกศึก!
นี่คืออาวุธจักรพรรดิ ดาบสังหารเซียนสุริยาค่ำ ตัวดาบเรียวยาว ขอบคมมีแสงโลหิตสีแดงเข้มไหลเวียนอยู่
เพียงถือไว้ในมือ ลู่หลีก็สัมผัสได้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่แฝงอยู่ในดาบเล่มนี้ ปรารถนาจะเข่นฆ่าสรรพชีวิต และกลืนกินวิญญาณต่ำชั่วของสรรพสิ่ง
“ดาบดี”
แสงเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาลู่หลี “ในเมื่อได้ครอบครองศาสตราร้ายไร้เทียมทานเล่มนี้ อีกทั้งตอนนี้พลังบำเพ็ญของข้าก็ทะลวงขึ้นและหวนคืนสู่จุดสูงสุดแล้ว ถึงเวลาหาเหยื่อตัวใหญ่พอมาเซ่นดาบเสียที”
ชื่อหนึ่งพลันผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา
บรรพบุรุษสายร่างยักษ์ ชางเหยียน ครั้นลู่หลีเผชิญทัณฑ์สวรรค์แห่งการบรรลุเป็นจอมจักรพรรดิกลางห้วงดารา จ้าวแดนต้องห้ามผู้กระเสือกกระสนยื้อชีวิตผู้นี้ เคยลอบโจมตีเขาอย่างไม่ลังเล เพื่อชิงเลือดจักรพรรดิที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง
หากลู่หลีไม่ลงมืออย่างเด็ดขาดและโต้กลับสุดชีวิต เกรงว่าคงสิ้นชีพในการศึกครั้งนั้นไปแล้ว
บรรพบุรุษสายร่างยักษ์ผู้นี้ ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นจอมจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไร้ผู้ใดเทียบ กดข่มยุคสมัยมาแล้ว
แต่ในบั้นปลาย เพื่อให้มีชีวิตต่อ เขาไม่ลังเลที่จะฟันตัวเองหนึ่งดาบ ร่วงจากระดับจักรพรรดิ กลายเป็นจ้าวแดนต้องห้าม อีกทั้งยังเปลี่ยนดาวบรรพบุรุษสายร่างยักษ์ที่เคยรุ่งเรืองให้กลายเป็นแดนต้องห้ามแห่งชีวิตด้วยมือตนเอง
ทุกวันนี้ บนดาวบรรพบุรุษสายร่างยักษ์ นอกจากกึ่งจักรพรรดิไม่กี่คนที่เขาจงใจเหลือไว้คอยจัดการเรื่องทั่วไปแล้ว ชนเผ่าสายร่างยักษ์ส่วนใหญ่ล้วนถูกบรรพบุรุษเฒ่าผู้นี้กลืนกินเป็นอาหารต่ออายุไปจนหมดสิ้น
“ในเมื่อข้าบรรลุมรรคาด้วยการสังหาร หากได้สังหารจ้าวแดนต้องห้ามผู้เคยเป็นจอมจักรพรรดิด้วยมือตนเอง วิถีมหาสังหารของข้าย่อมก้าวหน้าไปอีกขั้น พลังบำเพ็ญก็จะทะลวงขึ้นได้อีกระดับ”