บทที่ 37 วิชามารกลืนกินสวรรค์ โอกาสวาสนาของเซียวฟาน!
เบื้องหลังกฎชุดนี้ กลับมีเส้นใยกฎลึกลับหลายเส้นซ่อนอยู่ เชื่อมต่อไปยังส่วนลึกของห้วงมิติ
เบื้องหลังนั้น มีสิ่งลี้ลับระดับต้นธารอย่างน้อยหลายตน กำลังใช้พลังลี้ลับจากแก่นแท้ของตนเป็นแรงค้ำจุน!
ด้วยเหตุนี้ แม้ลู่หลีจะเป็นจอมจักรพรรดิแห่งยุคปัจจุบัน แต่ตอนนี้ก็ยังไม่อาจสร้างน้ำพุฟื้นคืนชีพเช่นนี้ขึ้นมาในโลกเสวียนเทียนได้อย่างไร้ที่มา
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะข้ามโลกไปจับกุ้ยอี้ต้นธารที่อยู่เบื้องหลังเหล่านั้นมาดึงวิญญาณผละร่างเพื่อหลอม
หลังได้ฟังการวิเคราะห์ที่เจาะลึกถึงจิตวิญญาณของพี่ชาย ลู่เสวี่ยเหยาก็อดสะท้านเยือกเย็นไม่ได้ ขนลุกชันไปทั้งร่าง
หากไม่ใช่เพราะพี่ชายมองทะลุกับดักอันชั่วร้ายนี้ ถ้าเธอเกิดพึ่งพาน้ำพุขึ้นมา ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ!
“หนูจำไว้แล้วค่ะ พี่!”
ลู่เสวี่ยเหยาพยักหน้า “ต่อไปน้ำพุนี้ หนูจะใช้แค่ฟื้นฟูค่าพลังชีวิตกับรักษาบาดแผลภายนอกเท่านั้น ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายแค่ไหน หนูก็จะไม่ปล่อยให้ตัวเองตายเด็ดขาด และยิ่งไม่มีทางกระตุ้นกลไกฟื้นคืนชีพนั่นแน่นอน!”
“ดีมาก จงยำเกรงความตายไว้ เจ้าถึงจะเดินบนวิถีมารได้ไกลยิ่งขึ้น”
ลู่หลีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“หึ่ง—”
ในตอนนั้นเอง ช่วงเวลาคูลดาวน์ของภาพฉายข้ามโลกของลู่หลีก็สิ้นสุดลงอีกครั้ง
ร่างสูงสง่าที่สวมชุดดำปรากฏขึ้นในห้องรับรองอีกครั้ง
“เอาไม้บำรุงวิญญาณที่เก็บรวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา” ลู่หลียื่นมือออกไป
ลู่เสวี่ยเหยาทำตามทันที ลู่หลีรับไม้บำรุงวิญญาณสีดำสนิทมาท่อนหนึ่ง ปลายนิ้วลุกเป็นเปลวไฟ
“แม้กลไกฟื้นคืนชีพจะชั่วร้าย แต่ก็ทำให้ข้านึกถึงเรื่องหนึ่ง เวลาเผชิญหน้ากับสิ่งลึกลับประเภทกฎที่ไร้เหตุผล หากกฎการสังหารของอีกฝ่ายมุ่งโจมตีวิญญาณโดยตรง ต่อให้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งเพียงใด การป้องกันวิญญาณก็ยังเป็นจุดอ่อนอยู่ดี”