ภายใต้การเสริมพลังจากกฎหลายชั้นของม่านพลังภาพสะท้อน ร่างแท้จริงของสิ่งลึกลับตายอดอาหารก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เส้นผมสิงสถิตนับไม่ถ้วนกดข่มกู่ฉางเซิงไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา จนขยับตัวไม่ได้
ลู่เสวี่ยเหยาเดินไปหยุดตรงหน้ากู่ฉางเซิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มือทั้งสองประสานเป็นตรามารโบราณและชั่วร้ายพิสดาร
“วิชามารกลืนกินสวรรค์ จงหลอมให้ข้า!”
“ตูม!”
วังวนสีดำก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือของลู่เสวี่ยเหยา ก่อนจะกดลงบนตันเถียนของกู่ฉางเซิงโดยตรง
พลังกลืนกินอันมิอาจต้านทานเริ่มสูบแยกและหลอมแก่นแท้ของร่างศักดิ์สิทธิ์วัฏสงสารภายในกู่ฉางเซิง!
“อ๊ากกกกก!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ในร่างที่กำลังสูญสลาย กู่ฉางเซิงก็ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นวิชาที่อีกฝ่ายกำลังใช้ และความจริงนั้นทำให้เขาตกอยู่ในความหวาดผวา!
“วิชามารกลืนกิน...สวรรค์? เจ้าเป็นใครกันแน่! เหตุใดถึงใช้วิชามารต้องห้ามเช่นนี้ได้!”
กู่ฉางเซิงตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง ต้องรู้ก่อนว่าไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา แท้จริงแล้วไม่ใช่ความทรงจำจากการกลับชาติมาเกิด หากแต่เป็นร่างศักดิ์สิทธิ์วัฏสงสารของตน!
ต่อให้วันนี้เขาจะสิ้นชีพอย่างโชคร้าย ตราบใดที่แก่นแท้ของร่างศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่ เขาก็ยังอาศัยพลังแห่งวัฏสงสารพาความทรงจำไปเกิดใหม่ได้อีกครั้ง เหตุที่ชาติก่อนเขากลับชาติมาเกิด แทนที่จะเกิดใหม่ตามปกติ ก็เพราะประสบกับกระแสปั่นป่วนของกาลอวกาศพิเศษระหว่างพิธีภัยสู่จักรพรรดิ์
ทว่าบัดนี้ หญิงราวกับปีศาจผู้นี้กลับกำลังถอนรากถอนโคนและกลืนกินแก่นแท้ร่างกายของเขาไปทั้งเป็น!
หากแก่นแท้ถูกกลืนกินจนหมด เขาก็จะถูกพรากแม้กระทั่งสิทธิ์ในการไปเกิดใหม่ และวิญญาณจะดับสูญอย่างแท้จริง!