บทที่ 22 เงาปีศาจไร้ศีรษะ ฝนดำมาเยือน!
แสงเพลิงขับไล่หมอกดำรอบด้าน ทำให้สิ่งลึกลับระดับต่ำที่เร่ร่อนอยู่แถวนั้นรู้สึกหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าเข้าใกล้
เมื่อเห็นเพลิงลึกลับลุกโชน ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของประเทศมังกรก็พากันโล่งอก
“คราวนี้หลิ่วเมิ่งซีถือว่าทำได้ดีเลยนะ”
“อย่างน้อยก็กล้าบุกเข้าไปฆ่ามอนสเตอร์เองแล้ว มีเพลิงลึกลับอยู่ในมือ ขอแค่คืนนี้อย่าโชคร้ายไปเจอสิ่งลึกลับระดับซีขึ้นไปอีก ก็น่าจะผ่านคืนนี้ไปได้อย่างปลอดภัย”
……
ลู่เสวี่ยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ในคฤหาสน์ผู้ครองแคว้น รอบคฤหาสน์มีม่านพลังหลอมวิญญาณที่ลู่หลีลงมือวางไว้ด้วยตนเอง
ม่านพลังนี้ไม่มีแสงใดขับไล่สิ่งลึกลับเลยแม้แต่น้อย กลับแผ่กลิ่นอายของคนเป็นจากภายในคฤหาสน์ออกไปอย่างเย้ายวน ราวกับประภาคารกลางความมืด คอยดึงดูดสิ่งลึกลับที่เร่ร่อนอยู่โดยรอบ
เป็นไปตามคาด เมื่อถึงยามดึก การโจมตีก็มาถึง
“เสวี่ยเหยา… หันมามองฉันสิ…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหันนอกประตูคฤหาสน์ กลวงเปล่าและเย็นเยียบ ทว่าจงใจเลียนเสียงมนุษย์
นั่นคือสิ่งลึกลับระดับดี—สิ่งลึกลับเรียกคน แต่ยังไม่ทันได้ร้องเรียกเป็นครั้งที่สอง
“ตูม!”
หมอกดำที่เดิมเงียบสงัดรอบคฤหาสน์พลันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรง
ม่านพลังหลอมวิญญาณทำงานทันที พลังหยินสีดำสนิทราวหมึกนับไม่ถ้วนถักทอขึ้นกลางอากาศ แปรเป็นโซ่เส้นใหญ่ที่เปล่งแสงอักขระลึกลับ
โซ่เหล่านั้นราวกับมีชีวิต มองข้ามร่างหมอกอันเลือนรางของสิ่งลึกลับเรียกคน แทงทะลุแกนลึกลับของมันโดยตรง แล้วรัดพันไว้แน่น!