บทที่ 24 รางวัลดวงตาคู่ซ้อน มุ่งหน้าสู่สำนักไท่ชู!
ญาณส่งสารอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งมีต้นกำเนิดจากฐานะจอมจักรพรรดิ ราวกับสายฟ้าเทพไร้รูปร่าง ฟาดผ่าลงกลางกะโหลกของกระดูกไม่สลายโดยตรง!
“กร๊อบ—”
ภายในกะโหลกแข็งแกร่งที่สามารถทนรับการโจมตีด้วยขีปนาวุธได้ จิตสำนึกอสูรร้ายเพียงริบหรี่ซึ่งกระดูกไม่สลายเพิ่งบ่มเพาะขึ้นมา ถูกความคิดอันเรียบง่ายของลู่หลีบดขยี้และลบล้างจนสิ้น!
กระดูกไม่สลายระดับเอที่เมื่อครู่ยังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พลันแข็งค้าง ก่อนจะร่วงตุ้บกลับลงไปในโลงดำ กลายเป็นเปลือกร่างสมบูรณ์แบบที่ไร้จิตสำนึกโดยสิ้นเชิง
“เรียบร้อยแล้ว”
ลู่หลีหันไปมองลู่เสวี่ยเหยาผู้กำลังตื่นตะลึง “ข้าลบจิตสำนึกของกระดูกไม่สลายตัวนี้ไปแล้ว ให้ปีศาจกระดูกพลังมหาศาลกลืนมันเสีย เท่านี้ก็เพียงพอให้หุ่นเชิดกระดูกขาวเกิดการยกระดับครั้งใหญ่อีกครั้ง”
“ส่วนเจ้า พิษศพสุดขั้วหยินพันปีที่อยู่ในร่างกระดูกไม่สลายนี้ เป็นสารอาหารชั้นเลิศสำหรับการฝึกคัมภีร์เทพมารกระดูกขาวของเจ้า รีบนั่งขัดสมาธิแล้วดูดซับพิษศพเสีย!”
“อ้อ ยังมีโลงดำที่สร้างจากไม้มะยมหยินพันปีใบนี้ กับไม้บำรุงวิญญาณด้านนอกนั่น ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ อย่าลืมเก็บไปให้หมดด้วย”
หลังจากกำชับทุกอย่างเสร็จ ภาพฉายของลู่หลีก็เริ่มเลือนรางลงเพราะการลงมือครั้งนี้
เพื่อเก็บรักษาญาณไว้ในทะเลสำนึกให้มากพอสำหรับใช้สำรวจ ภาพฉายของเขาจึงสลายหายไปจนหมดสิ้น และไม่อาจเรียกให้ปรากฏขึ้นอีกได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ
“ขอบคุณค่ะพี่”
ลู่เสวี่ยเหยาสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามสงบจิตใจที่กำลังตื่นเต้น
เธอเดินไปที่หน้าโลงดำ มองซากศพแห้งสีเขียวคล้ำซึ่งแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวอยู่ภายใน