บทที่ 34 ลู่หลีผู้ถูกยอมรับเป็นนาย ยังไม่มีคุณสมบัติพอ!
เส้นผมสิงสถิตที่พันรัดและเงากุ้ยอี้ที่กัดกินร่าง ทันทีที่สัมผัสกับเกี้ยวสีแดง ก็ถูกแสงเรืองรองสีเลือดชั้นหนึ่งดีดกระเด็นออกไป แม้แต่สายตาจากตาลึกลับที่สามารถทำให้ผู้คนเกิดภาพหลอน ก็ไม่อาจรบกวนมันได้แม้แต่น้อย
ช่องว่างระหว่างระดับ ในยามนี้แสดงออกมาอย่างชัดเจนที่สุด!
“อย่าเสียแรงเปล่าเลย”
เสียงของลู่หลีดังขึ้นอย่างพอดิบพอดี ไม่เพียงไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับยังแฝงความสุขุมเอาไว้
“ในเมื่อนางอยากแต่งงานกับเจ้า เจ้าก็เข้าไปนั่งในนั้นก่อนเถอะ พอไปถึงถิ่นของนาง ได้พบตัวจริงของเจ้าสาวลึกลับแล้ว ข้าผู้นี้จะลงมือเอง เล่นกับนางให้สนุกสักหน่อย”
ได้ยินคำพูดของพี่ชาย ลู่เสวี่ยเหยากัดฟันแน่น ก่อนจะยอมเลิกขัดขืน
ภายใต้แรงดึงไร้รูปธรรมนั้น ร่างของนางถูกกระชากเข้าไปในเกี้ยวสีแดงเข้มโดยตรง
“ปัง!” ประตูเกี้ยวปิดสนิท เมื่อ ลู่เสวี่ยเหยาเข้าไปในเกี้ยว ฝาโลงแดงกลางบ่อน้ำเลือดก็ส่งเสียงเสียดสีทุ้มต่ำ แล้วค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก
สิ่งที่ชวนขนลุกคือ ภายในโลงแดงไม่มีศพอยู่เลย กลับมืดมิดราวกับเชื่อมต่อกับห้วงมิติที่ไม่รู้จักอีกแห่ง!
กระดาษคนทั้งสี่ตนยกเกี้ยวขึ้นอย่างพิกล พวกมันเหยียบย่ำน้ำตรงไป อุ้มเกี้ยวเดินเข้าไปในโลงแดง
วินาทีถัดมา ทิวทัศน์รอบด้านพลันบิดเบี้ยวเปลี่ยนแปลง
เมื่อเกี้ยวหยุดลง ประตูเกี้ยวก็เปิดออกเอง ลู่เสวี่ยเหยาเดินออกมา และพบว่าตนไม่ได้อยู่บนทุ่งร้างที่ฝนดำเทกระหน่ำอีกต่อไป แต่เข้ามาอยู่ใน “โลกภายใน” ซึ่งสร้างขึ้นจากกฎลี้ลับโดยสมบูรณ์ เป็นห้องหับสตรีที่เต็มไปด้วยบรรยากาศย้อนยุคแบบจีนโบราณ