บทที่ 50 การกดข่มแห่งมิติ ภารกิจข้ามโลก!
“อีกทั้งกฎมหาวิถีของฟ้าดินแห่งนี้ยังไม่สมบูรณ์ น่าจะเป็นโลกเล็กพิเศษแห่งหนึ่ง ระดับชั้นของโลกนี้ต่ำกว่าโลกใหญ่เช่นโลกเสวียนเทียนที่พวกเราอยู่มากนัก”
เย่าเหลาเอ่ยวิเคราะห์ด้วยความหวาดหวั่นที่ยังไม่จาง “ใต้บ่อน้ำเงวียนแห่งจิ่วโหยวเมื่อครู่ น่าจะเป็นจุดตัดเชื่อมมิติที่ซ่อนอยู่ ด้วยเหตุบังเอิญบางประการ มันจึงส่งเจ้ามายังโลกเบื้องล่างที่ไม่รู้จักแห่งนี้”
เมื่อได้ยินว่าตนถูกส่งมายังโลกเบื้องล่าง เซียวฟานก็ประหลาดใจ ก่อนจะยินดีขึ้นมาในใจ แต่แล้วก็อดกังวลไม่ได้ “ท่านอาจารย์ แล้ว…จักรพรรดิมารนิรันดร์จะตามจุดตัดเชื่อมมาฆ่าข้าด้วยหรือไม่?”
“ไม่มีทางแน่นอน”
เย่าเหลาเอ่ยอย่างมั่นใจพลางส่ายหน้า “เมื่อครู่ข้าสัมผัสความมั่นคงของจุดตัดเชื่อมมิติแห่งนั้นอย่างละเอียดแล้ว ช่องทางนี้เปราะบางยิ่ง ไม่อาจรองรับพลังทำลายฟ้าถล่มพิภพระดับจอมจักรพรรดิที่ฝืนข้ามมาได้
“อย่าว่าแต่จอมจักรพรรดิเลย ต่อให้ปราชญ์สักคนพยายามเบียดเข้ามา ก็จะทำให้ช่องทางมิติพังทลายลงในพริบตา และถูกบดขยี้อยู่ในกระแสปั่นป่วนแห่งห้วงมิติ”
“หากจักรพรรดิมารนิรันดร์กล้ามา ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”
น้ำเสียงของเย่าเหลากลับมาเปี่ยมความมั่นใจเช่นวันวาน “ส่วนภัยคุกคามที่อยู่ต่ำกว่าขั้นปราชญ์ หึหึ ต่อให้วิญญาณของอาจารย์ถูกกดข่มไว้ที่ขั้นตัดวิถี แต่ในโลกเบื้องล่างที่ไม่สมบูรณ์แห่งนี้ ตราบใดที่อาจารย์คอยคุ้มครองเจ้า เจ้าก็เดินกร่างได้ทั่ว ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย!”
เมื่อได้ยินคำรับรองจากเย่าเหลา เซียวฟานก็คลายใจที่แขวนค้างลงได้ในที่สุด