หลังจากได้รับหนังสือเรียกร้องค่าเสียหายจากแบรนด์ดังหลายเจ้า ติดหนี้ค่าปรับก้อนโต คนในวงการก็แย่งทรัพยากรกันไปหมด หลิวอี้เฟยไม่ได้เลือกที่จะก้มหัวประนีประนอม และก็ไม่ได้คิดจะออกแถลงการณ์ตัดขาดกับสวีฉางฉิน
เธอเป็นคนแข็งกร้าวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตั้งใจจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
หนทางเดียวที่จะหาเงินให้พอ คือการขายบ้านที่มีอยู่
คอนโดในเมืองหลวงมูลค่าไม่ได้สูงส่งอะไรนัก ของที่แพงจริงๆ คือคอนโดหรูระดับบนที่ลวี่เฉิงหวงผู่หวานในเซี่ยงไฮ้นี่แหละ
บ้านหลังนี้ ตอนแรกเธอเป็นคนซื้อเอง แล้วจงใจเพิ่มชื่อสวีฉางฉินลงในโฉนดด้วย วางแผนไว้ว่าที่นี่จะเป็นบ้านเล็กๆ ที่สองคนจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปนานๆ
พอคิดถึงความฝันทั้งหมดที่บ้านหลังนี้เคยแบกรับไว้ หลิวอี้เฟยก็รู้สึกจุกอยู่ในอก
ถึงเวลานัดดูบ้าน ภายในห้องนั่งเล่นเงียบเชียบ หลิวเจียลี่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยปากหว่านล้อมไม่หยุด
"เธอลองคิดดูให้ดีๆ สิ ผู้ชายที่เธอเลือก คนแบบนี้ เวลาสำคัญช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด"
"ตอนนี้เจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขากลับเงียบหายไปเลย เขาเป็นแค่คนธรรมดา เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ"
"ฟังแม่พูดนะ รีบแยกทางกับเขาไปซะ จะได้ขาดทุนแค่นี้ ถ้าเธอยอมออกแถลงการณ์ตัดขาด พาร์ตเนอร์หลายเจ้าก็ยังพอมีทางประนีประนอม จะได้ไม่ต้องถึงขั้นขายบ้านใช้หนี้"
หลิวอี้เฟยส่ายหน้าเบาๆ ไม่ยอมอ่อนข้อ
สายตาเธอค่อยๆ กวาดมองไปทั่วทุกมุมของห้องนั่งเล่น ระเบียงกระจกบานใหญ่เห็นวิวแม่น้ำหวงผู่ ตอนนั้นสวีฉางฉินยังเคยยืนอยู่ตรงนี้ คุยกับเธอถึงชีวิตประจำวันในอนาคต ภาพความอบอุ่นมากมายผุดขึ้นในหัว ใจเต็มไปด้วยความหดหู่
ไม่นานนัก เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้น
ทั้งสองคนคิดว่าเป็นคนดูบ้านที่นัดไว้ หลิวอี้เฟยลุกขึ้นไปเปิดประตู พอเห็นหน้าคนมา ขนาดคิ้วก็ขมวดทันที
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นจ้าวข่าย