เจียงเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังลังเล
ผ่านไปพักใหญ่ เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว:
“หลินเกอเป็นทั้งเพื่อนสนิทและสหายรักของฉัน ผลึกวิญญาณ 20 ก้อนยังไม่พอหรอก”
“อีกอย่าง องค์กรของพวกนายชื่ออะไร? แล้วฉันจะเชื่อพวกนายได้ยังไง?”
ชายหนุ่มดีใจ คิดว่าอีกฝ่ายคล้อยตามแล้ว จึงรีบพูดว่า “เรื่ององค์กร ไว้หลังจากนี้ค่อย...”
ยังพูดไม่ทันจบ
เจียงเฉินก็ลงมือแล้ว
เมื่อครู่เขายังอยู่ห่างจากชายหนุ่มสามสี่ก้าว แต่ชั่วพริบตาต่อมา หมัดใหญ่เท่าหม้อดินเผาก็ซัดเข้าที่ท้องน้อยของชายหนุ่มอย่างแรง
ชายหนุ่มปลิวออกไปราวกับว่าวสายขาด ร่วงลงพื้นแล้วยังกลิ้งไปหลายตลบตามแรงเฉื่อย
ชายหนุ่มกุมท้องร้องโหยหวน
“มีดโกน ลงมือสิ! ยืนบื้ออะไรอยู่!”
เขาตะโกนพลางดิ้นรน
ชายร่างกำยำที่เกือบจะมาถึงด้านหลังเจียงเฉินแล้ว—มีดโกน—แอบสบถ “ไอ้โง่! ตะโกนเสียงดังขนาดนี้ อยากให้คนอื่นรู้หรือไง?”
แต่มือกลับขยับอย่างรวดเร็ว ดาบสั้นชักออกจากฝัก แสงเย็นวาบหนึ่งพาดผ่าน ก่อนแทงเฉียงเข้าหัวใจด้านหลังของเจียงเฉิน
มีดโกนเป็นมือเก๋า
ดาบนี้แทงในมุมอันแยบยลและอัดพลังเต็มแรง ไม่เปิดโอกาสให้รอดชีวิตแม้แต่น้อย
พอเห็นชายหนุ่มถูกหมัดซัดกระเด็น หัวใจของเขาก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง
มือใหม่คนนี้มีฝีมือขนาดนี้ได้ยังไง?
ปลายดาบแตะถูกเสื้อผ้า
แต่กลับแทงต่อไม่ได้
มือโกนรู้สึกว่าว่างเปล่า
แทงพลาด!
เขาตกตะลึง รีบกวาดตามอง
ไม่รู้ว่าเจียงเฉินหลบไปอยู่ด้านข้างตั้งแต่เมื่อไร ขาขวาของเขาตวัดออกดุจแส้ เตะเข้าใส่สีข้างของมีดโกนอย่างรุนแรง
เพียะ
พลังปราณคุ้มกายของมีดโกนถูกสลายไปในพริบตา ร่างทั้งร่างปลิวกระแทกกำแพงฝั่งตรงข้าม อิฐหินร่วงกราวลงมาเป็นชั้น
ลำคอของเขาขมปร่า เลือดซึมออกจากมุมปาก