เจียงเฉินเหลือบมองอีกฝ่าย
“อืม สวัสดี”
สามคำพอดี ไม่มากไม่น้อย
เห็นเจียงเฉินไม่รับกาแฟ จางเสวี่ยจึงวางแก้วลง แล้วพยายามชวนคุยต่อ “ปิดเทอมฤดูร้อนยุ่งอยู่กับอะไรเหรอ? ไม่เห็นโผล่มาในกลุ่มเลย”
“ขอโทษนะ ยังมีธุระอีกนิดหน่อย”
เจียงเฉินลุกขึ้น เดินไปทางเสิ่นลู่
“คุณเสิ่น ในเมื่อเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้ถึงเวลารับรถแล้วติดต่อผมได้เลย”
เสิ่นลู่พยักหน้า รอยยิ้มจริงใจ “ได้ค่ะ คุณเจียง”
เจียงเฉินพยักหน้าให้ทั้งสองคน ก่อนหันหลังผลักประตูออกไป
ทันทีที่ประตูใหญ่ปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางเสวี่ยก็พังครืนในที่สุด
เธอยกกาแฟแก้วที่ไม่ได้มอบให้ใครขึ้นดื่มเองหนึ่งอึก ทั้งที่ใส่น้ำตาลไปไม่น้อย แต่กลับฝาดจนขมติดลิ้น
เสิ่นลู่เหลือบมองเธอ ไม่พูดอะไร
เรื่องแบบนี้ในที่ทำงานพบเห็นได้บ่อยเกินไป
มองคนแค่ภายนอก ดูถูกคนจน ชอบคนรวย สุดท้ายก็ได้แต่มองออร์เดอร์ก้อนโตหลุดมือ จะโทษใครได้
พวกคนที่ซื้อบ้านซื้อรถจริง ๆ แต่งตัวตามดวงล้วน ๆ
เธอเคยเห็นคนใส่รองเท้าแตะคีบเดินไปซื้อรถมายบัคซ์ และเคยเห็นคนใส่แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้ามาแวะกินผลไม้กับขนมฟรี
...
ห้าวันต่อมา เมืองเจียงโจว
เมืองนี้มีขนาดไม่เล็กไปกว่าเมืองไป๋ลู่
กำแพงเมืองทอดยาวเลียบฝั่งแม่น้ำ เสากระโดงเรือเรียงแน่นอยู่ที่ท่าเรือ เรือบรรทุกสินค้าจอดต่อกันเป็นแถว เสียงร้องขานจังหวะของคนลากเรือดังไปไกลถึงสองลี้
พอออกจากเมืองมาสิบลี้ เสี่ยวเฮยก็กลับคืนร่างแมวตัวเล็ก นั่งหมอบอยู่บนไหล่เจียงเฉิน เงยหน้าสูดกลิ่นควันหุงหาอาหารที่ลอยมาจากเชิงกำแพงเมือง
พอเดินเข้าเมือง ด้านในก็ครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง
โรงน้ำชาและเหลาอาหารตั้งเรียงติดกันเป็นแถว
เจียงเฉินไม่ได้รีบไปจวนไป๋
เพราะเขานัดคนเอาไว้
ชั้นสองของโรงน้ำชาเยว่ไหล