"หรงเอ๋อร์!"
ท่านเฒ่าถังลืมตาขึ้น อย่างอ่อนแรง เงื้อมมือขึ้นด้วยความยากลำบาก
ถังตงหรงรีบคว้ามือของปู่ไว้ หมอบลงข้างเตียง ขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น:
"ปู่ หนู... ฮือ ๆ หนูกลัวแทบตาย!"
ทุกคนในห้องต่างตื่นเต้นสุดขีด!
ท่านเฒ่าเซวี่ยกับหมอจีนอาวุโสอีกท่านหนึ่งตื่นเต้นที่ได้เห็นวิชาเข็มโบราณที่สาบสูญไปนาน พวกเขาเก็บกดอารมณ์ในใจไว้ไม่อยู่
โจวเฉิงข่ายตื่นเต้นเพราะในที่สุดก็ไม่ต้องรับมือกับการแก้แค้นจากตระกูลถัง ชีวิตนี้ถือว่ารอดแล้ว
เสิ่นชิวเยวี่ยเองก็ตื่นเต้น แต่เธอไม่ได้แสดงออกเกินจริงเหมือนคนอื่น ๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มโล่งใจ แววตามีความชื่นชมเล็กน้อยจ้องมองฮั่วตง
เขาคือคนเสเพล กินเล่น ไม่เล่าเรียน อกตัญญูไร้คุณธรรม ใช่ไหม?
ไม่เหมือน!
ท่านเฒ่าถังยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้หลานสาว มองไปยังคนหนุ่มที่กำลังฝังเข็มให้เขา กล่าวว่า:
"หรงเอ๋อร์ ปู่เป็นโรคนี้มานานแล้ว ปู่ก็รู้ตัวว่าคงรักษาไม่ไหว ถ้าปู่เป็นอะไรไป ก็ไม่เกี่ยวกับคนที่อยู่ที่นี่ เจ้าอย่าไปหาเรื่องพวกเขา"
"ปู่แค่อยากพาเจ้ามาเจียงหนานสักครั้ง เพื่อเปิดตลาดให้เจ้า ถึงปู่จะจากไปแล้ว ชีวิตของเจ้าก็จะได้ไม่ลำบาก!"
ท่านเฒ่าถังรู้สภาพโรคของตัวเองมาตลอด มันเข้าสู่ระยะสุดท้ายแล้ว ไม่สามารถยับยั้งได้ แต่เรื่องนี้ แม้แต่คนในครอบครัวก็รู้ไม่กี่คน แม้แต่หลานสาวตรงหน้าก็ไม่รู้เรื่อง
ลงมาเจียงหนาน บุกเบิกตลาดทางใต้ นี่คือสิ่งที่ท่านต้องการทำก่อนตาย เพื่อทิ้งทรัพย์สินไว้ให้หลานสาว ให้เธอได้อยู่อย่างสุขสบายไม่ต้องกังวลเรื่องกินใช้ไปตลอดชีวิต และยังได้อยู่ห่างจากการแข่งขันแย่งชิงที่โหดร้ายภายในตระกูลที่เมืองหลวงด้วย
เพียงแต่ไม่คิดว่า อาการจะกำเริบเร็วกว่าที่คิด เกือบตายจากไปเสียแล้ว
"นี่... ปู่รู้ตัวมาก่อนแล้วเหรอ?" ถังตงหรงตกใจมาก ก่อนหน้านี้แม้จะรู้สึกว่าสุขภาพปู่แย่ลงบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นเตรียมการเรื่องหลังความตาย: