เสิ่นเจี้ยนหนาน
ชาวตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันเป็นผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของสายการบินเมืองเซิน
ครั้งนี้เขามาทำธุระที่จงไห่ เดิมทีวันนี้หลังเสร็จงานก็ต้องเดินทางกลับเมืองเซิน
แต่เพราะคนรู้จักที่อยู่เบื้องหลังหลายทอดช่วยประสานให้ เขาจึงมานั่งอยู่ตรงหน้าไช่จิ้น
แรกเริ่มเขาคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นคนที่มีสถานะอยู่พอตัว ไม่นึกเลยว่าคนที่ปรากฏตัวกลับเป็นชายหนุ่มอายุไม่ถึง 20 ปี
ตอนนี้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน อยากไปก็อยากไป แต่ติดที่คนรู้จักเบื้องหลังเป็นคนติดต่อมา จึงจำต้องนั่งอยู่ตรงนี้
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถามอย่างสงสัยว่า “คุณกับเถ้าแก่ไช่เป็นอะไรกัน?”
ไช่จิ้นยิ้มอย่างมั่นใจ “เพื่อนกัน”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง” เสิ่นเจี้ยนหนานลังเลก่อนถามต่อ “แล้วคุณมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“อยากให้ผมช่วยจัดการให้คุณเข้าทำงานที่บริษัทเราหรือไง?”
ชายหนุ่มแบบนี้มาหาเขา สิ่งที่นึกออกก็มีแค่นี้ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ
ไช่จิ้นวางถ้วยชาในมือลง “ไม่ใช่ครับ”
“คุณเสิ่น ผมอยากยืนยันเรื่องหนึ่ง สายการบินเมืองเซินของคุณมีแผนจัดซื้อเครื่องบินโดยสาร 2 ลำใช่ไหมครับ?”
เสิ่นเจี้ยนหนานสูดลมหายใจลึก พลางยิ้มขื่น “คุณเห็นจากหนังสือพิมพ์สินะ”
“พูดได้ว่ามีแผนนี้ หนังสืออนุมัติก็ได้มาแล้ว”
“แต่ก็เป็นแค่แผนเท่านั้น รายละเอียดเฉพาะยังอยู่ระหว่างหาความเป็นไปได้ในการร่วมมือกับฝ่ายต่าง ๆ”
“อะไร คุณคงไม่ใช่นักข่าวจากสำนักพิมพ์ไหนที่อยากรู้เรื่องภายในบริษัทเราหรอกนะ?”