นี่เป็นห้องชุดสองห้องนอนในตึกแฟลตเก่า
แต่ข้างในตกแต่งหรูหรามาก ให้ความรู้สึกคล้ายโรงแรมอยู่หน่อย ๆ
บ้านหลังนี้เป็นของชิวจื้อหลี่
หลังนั่งลงในห้องรับแขกแล้วเปิดหน้าต่างออกไป ข้างนอกคือทางตรอกเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานกว่าร้อยปี
เสียงกระดิ่งจักรยานดังกรุ๊งกริ๊ง ประสานกับเสียงร้องเอื้อนของตัวเอกงิ้วปักกิ่งจากวิทยุที่ดังฉับ ๆ ช่วยให้คนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที
การซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายในเมือง คงให้ความรู้สึกแบบนี้เอง
ไม่นานชิวจื้อหลี่ก็รับโทรศัพท์แล้วขอตัวกลับ
ก่อนออกไป เขาบอกว่าจัดมื้อเย็นไว้แล้ว จะพาไช่จิ้นไปทำความรู้จักกับคนในแวดวงของพวกเขา
ลูกหลานจากบ้านพักข้าราชการส่วนใหญ่มีเส้นสาย แต่ละเขตบ้านพักก็มีแวดวงของตัวเอง
คนส่วนใหญ่มีภูมิหลังแข็งแกร่ง แต่กลับปล่อยวันเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้สาระ
ถ้าจะพูดว่ามีเส้นสาย ที่เมืองหลวงแห่งนี้ซึ่งอิฐสักก้อนตกลงมาจากฟ้าก็ยังอาจโดนเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้า ใครกันบ้างที่ไม่มีเส้นสายอยู่เบื้องหลัง?
เพราะงั้นเส้นสายแบบนี้จึงแทบไม่มีประโยชน์ในเมืองหลวง พวกเขาเองก็ใช้มันสร้างตัวไม่ได้
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมทางใต้ถึงมีลูกหลานตระกูลใหญ่ย้ายไปอยู่มากมาย
เพราะอยู่ในเมืองหลวงต่อไม่ไหว ทางใต้มีโอกาสสร้างความมั่งคั่งอยู่ทุกหนแห่ง จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
หลังชิวจื้อหลี่ออกไป
จี้หยวนก็เริ่มเก็บสัมภาระ ส่วนไช่จิ้นถือโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่เดินไปที่ระเบียง แล้วโทรหาหวังเสี่ยวลี่
“ไช่จิ้น ถึงเมืองหลวงแล้วหรือยัง?”
สำหรับหวังเสี่ยวลี่ ขอแค่เป็นสายจากไช่จิ้น เธอก็จะรับทันทีทุกครั้ง แถมยังรู้สึกเหมือนได้รับเซอร์ไพรส์เสมอ