เสิ่นเจี้ยนไม่ใช่คนที่ชอบเงินเป็นพิเศษ
ชิวจื้อหลี่กับคนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน
สาเหตุสำคัญที่พวกเขาอยากลงมาทำธุรกิจ ก็เพราะสถานการณ์บีบให้ไม่มีทางเลือกมากนัก
คนที่มีสถานะเหมือนพวกเขาส่วนใหญ่เลือกเดินบนเส้นทางข้าราชการ
พวกเขาไม่อยากไปทางนั้น เพราะถ้าเลือกเส้นทางนี้ ก็เท่ากับต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ร่มเงาความสำเร็จของคนรุ่นพ่อ
ดังนั้นการหลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นแล้วลงมาทำธุรกิจจึงเหมาะที่สุด
สิ่งที่ทำให้เสิ่นเจี้ยนลังเลไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องเส้นทางธุรกิจสื่อสารว่าคุ้มค่าที่จะทำหรือไม่
ไช่จิ้นค่อย ๆ โน้มน้าวเขาทีละนิด
จนกระทั่งถึงสนามบิน เสิ่นเจี้ยนเกาหัวพลางมองไช่จิ้น “นี่เป็นธุรกิจที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ เหรอ?”
ไช่จิ้นยิ้มตอบ “เชื่อฉันสิ เลือกทางนี้ไม่ผิดแน่”
“พี่เจี้ยน ฉันรอฟังข่าวดีจากพี่อยู่นะ”
“ได้...มั้ง ฉันกลับไปคุยกับพ่อให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยว่ากัน”
“เดินทางปลอดภัยนะ มีปัญหาอะไรทางม่านโจวหลี่ก็ติดต่อพวกเราได้”
“ถึงพวกเราจะอยู่เมืองหลวง แต่ถ้าอ้อมสักหน่อยก็หาคนจัดการเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ได้อยู่แล้ว”
ไช่จิ้นพยักหน้า “ขอบคุณ”
“พี่ชิว ของล็อตต่อไปต้องฝากพวกพี่ช่วยดูแลแล้วนะ”
ชิวจื้อหลี่ตอบเสียงดังฟังชัด “วางใจได้เลย พวกพี่อยู่ทั้งคน ของของนายไม่มีทางมีปัญหา”
แล้วไช่จิ้นก็ออกจากเมืองหลวงอีกครั้ง พร้อมเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย
…
ยิ่งมุ่งหน้าไปทางเหนือ ทิวทัศน์ก็ยิ่งเวิ้งว้าง
ปลายเดือนตุลาคม ทางใต้ยังคงคึกคักและอบอุ่น แต่เดือนตุลาคมทางเหนือหิมะเริ่มโปรยปรายแล้ว